Gerçek Hayattan Hikayeler, yazar Mükerrem Bulut’un hayatın içinden süzülen ve sitemize gönderdiği hikâye ve öykülerden oluşan özel bir bölümdür. Bu kategoride yer alan anlatılar, gerçek yaşamın içinden gelen olayları, insan ilişkilerini ve günlük hayatta karşılaşılan durumları samimi bir anlatımla okuyucuya sunmaktadır.
Bu hikâyelerde bazen insanın hayatında iz bırakan bir hatıra, bazen ibret veren bir olay, bazen de hayatın içindeki küçük ama anlamlı anlar anlatılır. Gerçek yaşamdan ilham alan bu anlatılar, okuyucunun kendinden bir parça bulabileceği samimi ve içten hikâyelerden oluşur.
Bu kategoride yer alan hikâyelerde:
Gerçek hayattan yaşanmış olaylar,
İnsan ilişkilerine dair anlatılar,
Hayat tecrübelerinden süzülen hikâyeler,
Duygusal ve düşündürücü hatıralar
yer almaktadır.
Gerçek Hayattan Hikayeler, Mükerrem Bulut’un kaleminden çıkan ve hayatın içinden gelen anlamlı anlatıları bir araya getirerek okuyucuya samimi ve etkileyici hikâyeler sunmaktadır.
Hemen her gün aynı yoğunlukta geçen günler, çılgınlıkta sınır tanımayan arkadaş çevresi, ailesiyle arasındaki kapanması iyice imkansızlaşan uçurumlar.Bunu telafi etmek için her isteğinin anında gerçekleşmesi,ne yaparsa yapsın asla sorgulanmaması,istediği an istediği yere izinsiz rahatça gidebilmesi,cebinde sayısını bile bilemeyecek kadar bol parasının olması hiç biri ama hiç biri Harun’un içinde bulunduğu bunalımlı günleri huzura çeviremiyordu.O denli…
Sararıp dökülmeye başlayan yaprakları, gökyüzündeki kara kara yağmur bulutları, adeta insanın yüreğine ürperti veren tüm güzelliklerin üzerine çökmüş olan sisli havaya camdan bakarken, sevinçle hüznü bir arada yaşıyordu Zeynep. Onu tanıyan arkadaşları çağın Zeynep’i lakabını takmışlardı. Ortaokulu, liseyi dışarıdan vermiş nihayet üniversite kapısına dayanmıştı.Bu arada lakabına yakışır bir şekilde bir gazetenin köşesinde yazdığı Kur’an merkezli,…
Çaresiz bir şekilde yatarak ölümü bekleyen bir kadın. Boş, izbe, kömürlükten bozma bir oda. Eşya yok denecek kadar az. Camları kapatan yırtılmış bir perde, kırık dökük olan masanın üzerindeki karton kutuda birkaç tabak, yine birkaç kaşık, çatal, iki tencere bir tava, yerde bir ufak tüp. Mutfak eşyası bundan ibaret. Duvarda çerçeveli, siyah beyaz, kenarları sararmış…
Okul çıkışı arkadaşları birbirleriyle şakalaşarak evlerine doğru yöneldiler. Arkadaşlarının keyfi yerindeydi ama o derin düşüncelere dalmış bir türlü ayak uyduramıyordu. Ertesi gün yetişmesi gereken kompozisyonu düşünüyor,bu aklına geldikçe de neşesi kaçıyordu.Kompozisyon konusu onun en zayıf olduğu konuydu çünkü. Sevmek. Onun çok yabancı olduğu,hiç tatmadığı,yaşamadığı bir duyguyu nasıl geçirecekti kağıda? Ona kim yardım edebilirdi acaba? İşten…
Kim engeller bizi sevmekten? Kim engel koyaryüreklerimize?Kim karartır aslı aydınlık olan yüreklerimizi? Kim kazanır ve memnun olur bu karanlıktan? Aydınlık yüreklerin kol gezdiği, aydınlık insanlarla dolu bir şehirde,ülkede hatta dünyada yaşamak varken bunun tersi kime ne kazandırır acaba? Ana caddeye bakan evinin camından dışarısını seyre dalan Firdevs …. Firdevs hanımın beyninde cirit atıyordu…
Yazın müjdecisi cıvıl cıvıl kuşlar,tomurcuklanan güller ve ağaçlarda ki rengarenk açan çiçekler,sokaklarda oynayan çocuklar,alış veriş yaparak evlerine giden insanlar ne kadar da güzel gözüküyordu.Camdan dışarısını seyre dalan Mehmet bey kendinden geçmiş vaziyette nerede olduğunu bile unutmuş haldeyken kendini ofisin sıkıcı ortamında kalan bir mahkum gibi hissetti bir an.Masanın üzerinde yapılması gereken yığılmış işler,eve giderken yapacağı…
Trafik ilerlemedikçe Metin bey boncuk boncuk ter döküyor bir an önce Hastaneye yetişmek istiyordu. Kucağındaki yarı baygın yavrusuna baktı müşfik bir edayla. Yanında telaşla ağlayan eşine baktığında onunda son derece telaşlı olduğu ve içinden dualar ettiğini görünce oda bir an önce ulaşabilmek için bildiği duaları mırıldanmaya başladı.Serpilin yaşlı gözleri sürekli oğlundaydı.Ateşten iyice kendinden geçmiş,günlerdir ishal…
Zehra okul dönüşü yine olağan işleriyle meşgul olurken bir taraftan da televizyondaki haberleri dinliyordu. Her zaman ki gibi haberler de haber den başka her şey mevcuttu.Şarkıcıların özel yaşamlarından tutun da yaza girerken hanımların gündemine bomba gibi düşen zayıflama metodları ve bilumum sözde sanatçıların zayıflama reçeteleri. Bir yığın içi boş öneriler.Kumandayı alarak diğer kanallara göz gezdirdi…
Aysel,o gün yine her zaman yaptığı gibi olağan işleri ile vakit geçirmişti.Evin tek kızıydı. Ağabeyi de yurt dışında hem okuyor hem de çalışıyordu. Dört kişilik küçük bir aileye sahipti. Oysa o kalabalık bir aileye sahip olmak istiyor,onun da yanlışlarını düzeltecek,bilmediklerini ona anlatarak bilgi sahibi olmasını sağlayacak bir büyük ablasının olmasın çok isterdi.Ama takdir.İki kardeşle sınırlı,oldukça…
O gün çok telaşlıydı. Sabah namazından sonra uyumamış, iftara gelecek olan misafirler için hazırlık yapıyordu.Mükemmel bir masa hazırlamalıydı. Çünkü evine ilk kez gelecek olan insanlardı bunlar. Eşi o beldenin sevilen doktorlarındandı. Hastanede ki tüm doktorları, hemşireleri çağırmışlardı iftara. Her şeyin mükemmel olması için uğraşıyor, tüm marifetini sergilemek için kan ter içerisinde çabalıyordu. İki çocuğunu da…
Genç adam yarı uykulu girdi işyerine. Sekreter; – Günaydın Engin Bey. Bugün görüşeceğiniz kişilerin listesi. Bunlarda sizi arayarak bulamayanlar. Haluk bey bugün mutlaka görüşmeniz gerektiğini söyledi. Bir de bugün arkadaşlarınıza göndereceğiniz bayram hediyeleri kargoya verildi. Size de birkaç hediye geldi. Masanın üzerinde. Gelen kutularda orada. Sekreter bir çırpıda sıraladı tüm bunları. Genç adam karşılık vermeden…
Caminin avlusu hınca hınç doluydu. Belli ki cenazenin yakınları onu son yolculuğuna uğurlamak, dostları da son görevlerini ifa etmek için oradaydılar.Sahte gözyaşı dökenler,kara gözlüklerin ardında cenazeye gelenleri inceleyenler,ağlamamasını kara gözlüklerle örtmeye çalışanlar,bedenen orada ama ruhen çok uzaktaki olanlar,”Yahu tam da ölecek zamanı buldu.Bugün de çok önemli işlerim vardı.Çabuk bitse de gitsem” diyenler… Kimler yoktu ki……
Zeynep elinde tıka basa doldurduğu valiziyle çıktı evinden. Biraz ilerleyince geriye dönüp baktı. On dokuz sene yaşadığı bu eve. Ne güzel günler geçirmişti burada. Hüzünler,neşeler dolu dolu yaşamıştı hayatı. Yüzünde derin bir hüzün ve sevinç bir arada son bir kez daha yutkundu. Beyni biran önce gitmek istese de ayakları ilerleyemiyordu.Elindeki valiz gittikçe daha da ağırlaşıyordu…
Halis bey sıradan bir iş günü yemekhanede konuşulanları dinledikçe hayret ediyordu. Birçok arkadaşı o gece için planlar yapıyordu.Bazıları arkadaşlarına gidecek,bazıları da eğlence yerlerinde yer ayırtmışlardı bile. Ballandırarak anlatıyorlardı. – Biz geçen sene de oraya gitmiştik.Bir görseniz o kadar çok eğlendik ki bütün gece çok güzeldi. Sabah biraz zor kalktık ama değdi valla. – Bizde bacanaklara…
Elif dikkatle okuduğu kitabı yavaşça yere bıraktı. Son okuduğunu daha iyi anlayabilmek için gözlerini bir yere dikmiş, hareketsiz donuk bir şekilde düşüncelere daldı. Uzun süre bu şekilde düşündükten sonra hızla kitabı alıp son okuduğu yeri dikkatli bir şekilde bir daha okudu. Her okuduğunda yüzü biraz daha asılıyor, iyice anlamaya çalışıyordu. “Kişi sevdiği ile beraber…
Ali ile annesi el ele tutuşmuş halde evden çıktılar. Kendisini en fazla güçlü ve güvendiği anlar annesinin elini tuttuğu anlardı. Ana oğul el ele ilerlerken, annesinin arkadaşlarından birisi ile karşılaştılar. Selma teyzesi iyice yaklaşana kadar tebessüm ederek bakıyordu onlara. Yanlarına gelene kadar sürdü bu hal. Ve iyice yaklaşınca da; – Selamünaleyküm – Aleyküm selam nasılsın…
Sümeyye eli titreyerek bastı zile.Heyecanı her halinden belliydi.Elleri buz tutmuş,engel olamadığı bir titreme hakimdi tüm vücudunda.Bacaklarında derman kalmamış,yere yığılacakmış gibi zor duruyordu ayakta.Uzun seneler olmuştu bu kapıdan içeri girmeyeli.Kapının açılmasını beklerken son kez eşarbını ve üstünü başını düzeltti.Her şey yolunda gibiydi.Kendinden emin bir şekilde bir daha bastı zile.Kapının yavaş yavaş açılmasıyla heyecanı bir kat daha…
Aslı üniversite imtihanlarının kazanamamış,ailesi de onu bir daha ki sene kazanır düşüncesiyle dershaneye gönderiyordu.Lise zaten oldukça yoğun geçmişti onun için.Son yazılılara kadar işin ciddiyetinin farkında değildi aslında. Ailesi onu anlamıyor o ise en deli olduğu dönemini yaşıyordu oysa.Kanının en deli aktığı bir dönem.Arkadaşlarıyla gezmek,eğlenmek,sinema,tiyatro,cafe,park vesaireler dururken evde ders çalışarak bu en genç günlerini harcıyordu.Hem ne…
“Hanım, ben böyle bir şeye asla müsaade edemem. Allah’ın verdiği canı Allah’tan başka kimse alamaz. Hem dünyaya gelen rızkıyla ve sabrıyla gelir, bunu sakın unutma. Diğer iki evladımızı nasıl büyüttüysek, onu da büyütürüz. Allah Kerîm’dir.” Nurten Hanım gözlerini araladı. Hiç de huzurlu geçmemişti gecesi. Bütün gece kabus doluydu. Dün aldığı kötü haberi bir türlü çıkaramıyordu…
Gözlerinden akan yaşlara hâkim olamıyordu. Akıbetini bildiği bir hayat için neden çalışmamıştı? Ömrünün er geç son bulacağını bile bile geleceğini neden karartmıştı? Cennetin yolunu kendi kendine kapatmış, cehennemin yolunu da alabildiğine açmıştı yaşantısı ile. Hiç bu ana geleceğini düşünememişti. Genç adam gözlerini güçlükle araladı. Zifiri karanlıkta hiçbir şey göremiyor; sadece bunaltıcı küçük bir yerde olduğunu…
