Renkli Hikayeler, hayatın farklı alanlarından seçilmiş ilginç, düşündürücü ve kimi zaman da gülümseten olayları bir araya getiren zengin bir hikâye bölümüdür. Bu kategoride yer alan anlatılar, toplumun çeşitli kesimlerinden insanların yaşadığı olayları ve hayatın farklı yönlerini renkli ve dikkat çekici hikâyelerle okuyucuya sunar.
Bu bölümde yer alan hikâyeler; bazen aile hayatından bir hatıra, bazen ibadetle ilgili ibretli bir olay, bazen askerlikte yaşanan bir anı, bazen de günlük hayatın içinden alınmış şaşırtıcı veya düşündürücü bir tecrübe olarak karşımıza çıkar. Her hikâye, farklı bir insan tipini, farklı bir yaşam durumunu ve farklı bir hayat dersini anlatır.
Renkli Hikayeler kategorisinde;
Aile hayatı ve evlilikle ilgili hikâyeler,
İbadet ve maneviyatla ilgili anlatılar,
Askerlik hatıraları ve askerlikle ilgili hikâyeler,
Hesap, zekâ ve akıl yürütmeyle ilgili hikâyeler,
Çocuklarla ilgili samimi ve öğretici anlatılar,
Kanun adamları ve mahkûmlarla ilgili olaylar,
Hayat ve ölüm üzerine düşündüren hikâyeler,
Hayvanlarla ilgili ibretli anlatılar,
Şairler ve yazarlarla ilgili hatıralar,
Hekimler ve hastalarla ilgili hikâyeler,
Cahiller ve ahmaklarla ilgili düşündürücü olaylar,
Avcılarla ilgili hikâyeler,
Ticaret ve tüccarlarla ilgili yaşanmış olaylar
gibi farklı konulara ait birçok hikâye yer almaktadır.
Renkli Hikayeler, Ebubekir Subaşı’nın birçok farklı bölümdeki hikaye ve anlatıların bir araya getirildiği hayatın farklı yönlerini ve insan karakterinin çeşitli hâllerini anlatan; bazen düşündüren, bazen gülümseten, bazen de önemli dersler veren çeşitli ve zengin hikâyeleri bir araya getiren anlamlı bir anlatı dünyası sunar.
Halk arasında “Para adamı değiştirir.” diye bir söz vardır ya… Adamın biri borçlarını ödeyemeyecek kadar fakirdi. Bunun için de borçlarını vadesi içinde ödeyememiş ve etrafta bu özelliğiyle meşhur olmuştur. Zaman içinde adamın nasibi açılır ve zenginleşir. Bununla birlikte borç ödemedeki eski hali aynen devam eder. Bir arkadaşı ona sorar: – Sen eskiden borcunu zamanında…
Bir zamanlar, eski ve büyük bir şehrin çıkış kapısının hemen kenarında bir terzi vardı ki, bu adam şehirden çıkan her cenaze için testisine bir taş atar, bir sene sonra bunları çıkarıp kaydeder, sonra yeni sene başında aynı şeye tekrar başlardı. Ecel geldi ve bir gün bu meşhur testili terzi de vefat etti. Onu arayan…
Adamın biri çocukluğundan beri yaşadığı, içinde büyüdüğü, babadan kalma çiftliğini satıyordu. Bir emlakçıyla anlaştı ve işi verdi. Ertesi gün gazetede ilan sayfalarını karıştırırken, kendi çiftliğinin ilanını gördü. Emlakçı çiftliğin özelliklerini bir güzel sıralamıştı. Bunları okuyunca hemen telefona sarıldı: – Alooo, emlakçı Mahmut mu? – (…) – Kardeşim, dün sana satman için verdiğim çiftlik vardı…
İngilizler ilk defa Avustralya’ya çıkıyorlar. Medeniyet adına yüz akıyla milyonlarca insan kanı döken bu yiğitler, yine de insan eti yiyen yamyamların varlığından ürküyorlar. Önce ilk karşılarına çıkan yerlilerle işaret yoluyla sohbete dalarlar. Sonra da sıra asıl merak ettikleri soruya gelir: – Sizin buralarda insan eti yiyen kimseler var mı? – Niçin sordunuz? – Biz…
Avcılar kulübünde atışların en hararetli yerinde eski bir avcı eline sazı almış yüksek perdeden çalıyordu: – Şimdi bizim buralarda balıkçı mı var? Biz gençken okyanuslarda şehir büyüklüğünde gemilerle balık avlardık. Onlara “yüzen şehir” derlerdi; içinde en az bine yakın balıkçıydık. Hepsi dalyan gibi çocuklar, peeee! Ne günlerdi onlar… Genç bir balıkçı sordu: – O…
Atıcılardan biri yine becerilerini sergilemektedir; – O gün iki geyik vurmuştum, fazlası fazla dedim, yola koyuldum. Fakat birden ne göreyim, hemen önümden bir arslan yürüyor, manda kadar mübarek. Hemen tüfeği indirdim, arkasından naramı attım, heybetle bana döndü, göz göze gelmiştik. Tam bana doğru havalanmıştı ki, tek kurşunla, tam alnının ortasından yapıştırdım. Biri sorar; –…
Ormanlık arazide av yasağı vardı. Memurlar ormanda devriye gezerlerken, avladığı dört tavşanla dönmekte olan küstah avcıyı yakalarlar. Memur sorar: – Bunlar ne? – Tabii ki tavşan! Ne olduklarını bilmez gibi ne soruyorsun? – Peki, buradaki “Avlanmak Yasaktır” tabelasını görmedin mi? – Gördüm tabii,,, Kör mü zannettin yoksa? – Buna rağmen niye avlandın öyleyse? –…
Ahmağın biri şehre gidiyordu. Kendisine, şehre götürmesi için on tane eşek emanet eder ve derler ki: – Birine biner, diğerlerini sürer, böylece rahatça şehre ulaşırsın. Aman dikkat et, sakın kaybolmasınlar. Yolda giderken, bir ara aklına bunları saymak gelir. Sayar, bakar ki, dokuz tane… Tekrar tekrar sayar, netice aynı. Bu kez bindiği eşekten iner ve…
Memleketi bir dullar, yetimler, zavalılar, cahiller yurdu haline getiren Balkan Savaşı, Birinci Dünya Savaşı ve son olarak İstiklal Savaşı’nın bittiği yıllardır… Bir Karadeniz köyünde halk arasında “boşluk doldurma kabilinden” hoca olan bir zat, köylünün her gelen mektubunu okurmuş… Aslında köylünün mektupta kullanacağı üslup bellidir; geleni tanıyorsan, kimin nesi olduğunu da biliyorsan… Mektup ya…
Cahilin biri rüyasında şeytanı görür; bakar ki, elinde bir sürü yular var. Üzerlerinde de, rüşvet, para, kadın, makam, hırs, kibir… Hatta korku, kapris, özenti gibi markalar vardır. Sorar: – Bunlar da nedir, ne işe yarar? Bunlar, emrime sokmak istediğim kimselere hazırladığım tuzaklarımdır. Bir yolunu bulur ve kendime uydururum. Adam merakla, – Ne olur, söylesene,…
Adamın biri dünyanın çeşitli yerlerindeki garipliklerden bahsetmektedir: – Sudan memleketlerinde öyle yerler vardır ki, orada insanların tamamı elbisenin ne olduğunu bilmezler ve giymezler… Orada bulunanlardan safdil biri hemen atılıp sorar: – Yaaa, peki oralarda kadınla erkek birbirinden nasıl ayırt edilir?Bölüm:Cahiller ve Ahmaklarla İlgili HikayelerKaynaklar: Tarihi Öyküler(Ebubekir Subaşı)-Timaş Yay.Hazırlayan: KuTuL KuLuB/ www.hikayearsivi.net
İki cahil, yol arakadaşı olmuş gidiyorlardı. Biri dedi ki: – Böyle susmakla yollar, çöller bitip tükenmez; konuşarak gidelim. – Ne konuşalım. – Ne biliyorsak… – Ama ben bir şey bilmiyorum, senin de benden farkın yok!.. – O zaman hayal kuralım. Önce sen başla. – Tamam; benim ovaları dolduracak kadar koyunlarım olsa… Bu başlangıçtan sonra…
Eskiden köylü bir genç edebiyat eğitimi için uzak bir şehre gider. Birkaç sene sonra kendi kendine “Artık olacağım kadar oldum, köyüme döneyim.” diye düşünür. Ancak şu yönüyle daha olgunlaşmamıştı: O edebiyatı; her yer ve zamanda gösterişli, ince ve derin manalı kibar sözler söylemek olarak anlamıştı. Ona göre bir köylünün edebiyatı zaten olamazdı. Bineğine binerek…
Lügat ilminde payı olan bir kahraman bütün heybet ve ihtişamıyla bir gemiye biner. Kendini çok beğenmiş alim, büyüklüğünü geminin en önemli adamı olan kaptanına da bildirmek ister: – Kaptan, sen lügat ilmi bilir misin? – Hayır, anlamam. Alim hükmünü verir: – Gitti ömrünün yarısı!.. Kaptan sesini çıkarmadan işine devam eder, dümenini ustalıkla kullanır. Denizde…
Antep’te 23. Sınır Jandarma tugayı, 1989’da bir Kara Kuvvetleri Tugayı olarak hizmet verecekti. Bu sırada Jandarma personeli gidip, Karacı personel geldiğinden, asker ve asteğmenlerden başka kimse kimseyi daha tanımıyordu. Bu karışıklıkta Havan Bölüğünden Hüdayi adında bir erin babasının vefat ettiğine dair telgraf gelmişti. Bölük komutanı Samsunlu Asteğmen, Temel’i çağırarak bu ere acı haberi uygun…
Gariptir ama; adamın birinin Öküz’müş. Bir gün karısına der ki: – Yahu karı, ben bu Öküz adından bıktım; köye dışarıdan gelenler karşısında mahcup oluyorum, ne yapsak da şunu değiştirsek… Kadıncağız kocasına akıl verir: – Herif, sen köyün ileri gelenlerini bir gün topla, ben onlara güzel bir yemek vereyim; onlar da karar alarak sana yeni…
Adamın biri arzuhalciye gelerek bir dilekçe yazdırmak ister; ancak arzuhalci o gün ayağının aksadığını bahane ederek, yazamayacağını, çünkü yürüyecek halinin olmadığını söyler. Adam hayretle sorar: – Canım, sen sanki ayağınla mı yazı yazıyorsun? Arzuhalci kendine has üslupla cevap verir: – Tabii ki elimle… Ama bu civarda benim yazımı okuyabilecek biri kolay kolay bulunamadığından, kendi…
Temel İngiltere’den döner. Arkadaşları merakla etrafında toplanırlar. İçlerinden biri sorar: – Ola, orada çok zorluk çektun mi, senin İnciluzcen zayiftur daa? Temel bilgiç bir tavırla cevap verir: – Yok canum, yok… Asıl onlar beni anlamakta zorluk çektiler. Peçi, onlar nasiturlar, pilkileri var mitur? Temel oraları iyi keşfetmiştir, cevapta zorlanmaz: – Hakkini soylesek vardur; çünçüm…
Adamın biri oturmuş mektup yazmakta, biri de söz de ona belli etmeden yazdıklarını okumaktadır. Yazan adam bunu fark edince üslubunu değiştirir ve şöyle devam eder: – Sana bir de sırrımı yazacaktım, ama ahmağın biri yanıma oturmuş yazdıklarımı okuyor, bunun için vazgeçtim. Söz adresini bulmuştur; meraklı birden gözlerini çeker ve şöyle der: – Kardeşim, sen…
Zevzeğin biri Hoca’ya takılır: – Hoca hoca, senin keramet sahibi biri olduğunu söyleyenler var. Eğer öyle ise benim şu eşeğin ayaklarını ikiye indir bakalım!… Hocanın ahmaklara vereceği cevap her zaman hazırdır: – Benim o kadar kerametim yoktur; ama istersen seninkileri dörde çıkarayım, ne dersin?Bölüm:Cahiller ve Ahmaklarla İlgili HikayelerKaynaklar: Tarihi Öyküler(Ebubekir Subaşı)-Timaş Yay.Hazırlayan: KuTuL KuLuB/…
