BEDİÜZZAMAN’DAN HİKAYELER & ÖYKÜLER
Bediüzzaman’dan Hikayeler & Öyküler, iman ve hakikat mücadelesini hayatıyla bizzat yaşayan Bediüzzaman Said Nursî Hazretlerinin; başta Risale-i Nur Külliyatı olmak üzere eserlerinden, yakın talebelerinin şahitliklerinden ve yaşanmış hayat safhalarından süzülen ibretli alıntıları, hikâye ve öyküleri bir araya getiren özel bir bölümdür.
Bu kategoride yer alan anlatı, hikaye ve öyküler kuru bir biyografi yahut kronolojik hayat özeti değildir. Aksine; sürgünlerle, mahkemelerle, hapislerle ve ağır imtihanlarla geçen bir ömrün iman, sabır ve sebatla nasıl anlam kazandığını gösteren canlı ve ibretli sahnelerdir. Bediüzzaman’ın hayatı, fikir ile aksiyonun; ilim ile mücadelenin iç içe geçtiği nadir örneklerden olup, ilmin yalnızca sözde kalmadığı; inanç uğruna bedel ödenen bir mücadelenin adıdır.
Bu anlatı, hikâye ve öykülerde:
Bu kategori, Risale-i Nur’daki derin iman hakikatlerinin hayatta nasıl karşılık bulduğunu göstermesi bakımından ayrı bir değere sahiptir. Kimi zaman bir mahkeme salonunda söylenen vakur bir söz, kimi zaman bir sürgün yolculuğunda sergilenen sabır, kimi zaman da bir talebenin samimi şahitliği; okuyucuya sarsılmaz bir iman duruşunu hissettirir.
Bu bölüm;
Bediüzzaman’dan Hikayeler & Öyküler, bir âlimin yalnızca ne söylediğini değil; nasıl yaşadığını, neye bedel ödediğini ve hangi imanla ayakta kaldığını anlatır. Bu kategori, okuyanı geçmişe götürürken bugüne güç veren; sabrı, direnci ve sarsılmaz bir imanı hatırlatan kıymetli anlatılar sunar.
Bediüzzaman Said Nursi hazretlerinin, yıllar sonra çıkan bir kerameti: Seyyid Salih Özcan Ağabey, bu mealde bir hatıra anlatmıştı, ben bizzat kendisinden duymuştum. Ben Üstadı ziyarete gitmiştim. O zaman Risale-i Nur eserleri Osmanlıcadan latinceye çevrilip, matbaalarda basılıyordu. Fakat Mektubat’taki vehhabiler bahsi latinceye çevrilmemiş ve yeni basılan latince Mektubat’ta yoktu. Ben de, Üstadım bunu da latinceye çevirip…
Tevekkül eden ve etmeyenin misalleri, şu hikâyeye benzer: Vaktiyle iki adam, hem bellerine hem başlarına ağır yükler yüklenip büyük bir sefineye bir bilet alıp girdiler. Birisi, girer girmez yükünü gemiye bırakıp üstünde oturup nezaret eder. Diğeri, hem ahmak hem mağrur olduğundan yükünü yere bırakmıyor. Ona denildi: “Ağır yükünü gemiye bırakıp rahat et.” O dedi: “Yok,…
AFYON HAPİSHANESİ VE DAYAK[Bediüzzamandan Öyküler] Hz. Üstad, Ahmet Feyzi ağabeye ‘Risale-i Nur’un manevi avukatı’ derdi. Nur talebeleri Ahmet Feyzi ağabeyin çok kuvvetli hitabet kabiliyetini ve ilm-i cifr’e vukufiyetini iyi bilirler. 17 Ekim 1972 tarihinde Antalya’da vefat etmiştir, kabirleri İzmir Çamlık’tadır. Vefatının 38. yılında ağabeyimizi rahmetle anıyoruz. Bayram Yüksel anlatıyor: 1948’de Afyon hapishanesinde iken Üstadın yanına…
KABRİM GİZLİ KALACAK[Bediüzzamandan Öyküler] Said Nursi Hazretleri: “Hz. Ali gibi kabrim gizli olacak” derdi. Hz. Ali (r.a.) beni manevî evlâtlığa kabul ettiğinin ve kabrimin meçhul oluşunun bir hikmeti şu olabilir: Muhiddin Yürüten anlatıyor: “Üstad vefatından önce bana şunları söylemişti: “Kardeşim Muhiddin! Vasiyetimi bildirdim. Kabrim meçhul olacak. Hz. Ali (r.a.) beni manevî evlâtlığa kabul ettiğinin ve…
HAYVANA VURMA, BUNUNLA DOKUN![Bediüzzamandan Öyküler] Said Nursi Hazretleri, hayvana vurma dokun demiştir. Bediüzzaman Said Nursi’nin talelebelerinden Abdullah (Kula) Çavuş’u rahmetle anıyoruz. Abdullah Çavuş ismi Risale-i Nur’da çok sık geçmektedir. Çünkü aynı tarihlerde yaşamış üç Abdullah Çavuş vardır. Üstelik üçü de Ispartalı… Üç Abdullah Çavuş’tan biri Barlalı, Hz. Üstad’ın komşusu Abdullah Yavaşer; ikincisi İslamköylü Hafız Ali’nin…
DUA ET, BEN DE SANA DUA EDECEĞİM[Bediüzzamandan Öyküler] Bediüzzaman Hazretlerinden dua isteyenlere şöyle dediği aktarılmaktadır. Üstadımız ziyaretine gelenlere: “Kardeşim, sen bana dua et, ben de sana…” diye mukabele eederdi. Bayram Yüksel anlatıyor: Üstadımız ziyaretine gelenlere, “Kardeşim, sen bana dua et, ben de sana dua edeceğim. Hadiste var: Gıyâbî yapılan dua daha makbuldür. Ben senin ağzınla…
BİR GÜN İKİ GENÇ TALEBESİYLE Emirdağ yakınlarındaki bir dağa çıkmışlardı. Devamlı en yüksek tepeye çıkar ve sarp bir yamacın başına otururdu. Yine öyle yapmışlardı. Bir sepetin içinde yiyecekleri vardı. Tepenin başında otururlarken, nasıl olduysa sepet aşağıya doğru yuvarlanmaya başladı. Sepetle beraber ekmek de… İki genç hemen sepetin peşinden koşmaya başladılar. Ama sepet ve ekmek onlardan…
İKİ HOCA ARALARINDA TARTIŞIYORLARDI. Biri, “Hocam, sünnete göre kesilen tırnaklar yere gömülür” diyordu. Diğeri ise, “Hayır Hocam, sen yanlış biliyorsun,” diyordu. “Yakılması lâzım.” Tartışma uzamış ve bir sonuca varamamışlardı.“O zaman var mısın, gidip Bediüzzaman’a soralım?” dedi birisi. “Tamam,” dedi öbürü. “O bize hakem olsun, onun sözüne ikimiz de güveniriz.” Kalkıp Bediüzzaman’ın evine geldiler. Bediüzzaman, onları…
O GÜN EMİRDAĞ’IN PAZARIYDI. Gündüz akşama kadar toptan şeker satmış ve hasılatı dükkana koyarak eve gelmişlerdi. Gece yarısı kapı hızlı hızlı çaldı. Mehmet Çalışkan kapıyı açtı. Kapıdaki kayınbiraderiydi. “Kalkın kalkın, çarşıya koşun! Çarşıda yangın çıktı…” Mehmet Çalışkan pencereyi açtı, baktı. Gökyüzü alevler içindeydi. Duman her tarafı sarmıştı. Alelacele üzerini giydi, çarşıya koştu, Ceylan da arkasından…
EVİ DİDİK DİDİK ARANMIŞ, birkaç kitap ve mektuptan başka bir şey bulunamamıştı. Buna rağmen tutuklanmıştı. Bir polisin gözetiminde, otobüsle Kastamonu’dan Ankara’ya götürülüyordu. Bir sonraki durak Denizli Hapsiydi. 70 yaşlarında ve çok ağır hastaydı. Otobüs çok eski, yollar da çok kötüydü. Bir süre sonra otobüsün sarsıntısından rahatsız oldu. Öndeki bir yolcu, “Hocam siz buraya gelin, ben…
1943’TEKİ DENİZLİ MAHKEMESİ dokuz ay sürmüştü. Bu süre içinde hapishanede tutuklu olarak kalmış ve toplu halde mahkemeye götürülüp getirilmişlerdi.Bu geliş gidişlerde ikişer kişi halinde ellerine kelepçe takılıyordu.Bir duruşmaya giderken Bediüzzaman’ın elini talebesi Mehmed Feyzi ile birlikte kelepçelediler. Bir mezarlığın yanından geçiyorlardı. Bediüzzaman, yarı duyulur bir sesle, “el-Fatiha!” dedi ve okumaya başladı. Bitirdikten sonra, “Amin!” diyerek…
HALK PARTİSİNİN YOL AÇMA, park yapma gibi bahanelerle Kastamonu’daki türbeleri ve mescitleri yıkarak yok ettiği karanlık günlerdi. Bu uğursuz günlerin Kastamonu Valisi ise Avni Doğan isimli din karşıtı bir adamdı. Bütün uğraşmalara ve didinmelere rağmen bu yıkım işine engel olunamamıştı. Bu durumdan son derece rahatsız olan, dinî duyguları baskın gelen birisi vardı.Dedesi ve babası bir…
HER GÜN SEHER VAKTİ KALKAR, Bediüzzaman’ın evine giderdi. Onun sobasını yakar, evini süpürür, varsa hizmetlerini görürdü Emin Bey…Yine böyle güzel bir hizmetin neşesiyle, seher vakti kalktı, Bediüzzaman’ın mütevazi evine geldi. Tam kapıyı açacağı sırada, kapı önünde bir karartı gördü.Biraz daha yaklaştı, iyice baktı, bu karartının bir insan olduğunu fark etti.İki büklüm yere yığılmış, bir elini…
KASTAMONU’DA SIK SIK GİTTİĞİ yerlerde birisi de Hacı İbrahim Dağı idi. Gün içinde çalışmalarını ve ibadetini yaptıktan sonra, akşama doğru eve dönmek üzereyken, kuru odun parçalarını toplar, yanında getirirdi. Bu odunları fırıncıya verir ve karşılığından ekmek alırdı. Yine bir gün akşamın alaca karanlığında, kucağında odunlarla şehre dönmüştü. Her zaman ekmek aldığı fırına geldi. “Kardeşim, bu…
AHMET EFENDİ bana 50 kuruş borç verir misin? dedi Yusuf Ağa.Ahmet Efendi şaşırdı. Böyle varlıklı bir ağanın kendisinin parasına ne ihtiyacı olabilirdi. Hamallıkla geçinen, eve zar zor ekmek götüren, kendi halinde biriydi. “Vermesine veririm de,” dedi. “Senin benim 50 kuruşuma ne ihtiyacın var? Sen zengin, malı mülkü olan birisin, ağasın!” Yusuf Ağa: “Doğru söylüyorsun. Benim…
DOĞUDA ÇIKAN SASON İSYANINDAN sonra Batı Anadoluya sürgün edilenler arasında onlar da vardı. Köyleri ateşe verilmiş, malları ve hayvanları ellerinden alınmış, aç ve açıkta kalmışlardı. Maddî yönden büyük sıkıntı içine girmişlerdi. Sürgün yerleri olan Kastamonu’ya geldiklerinde kimseyi tanımadıkları gibi gidecek bir yerleri de yoktu. Çoluk çocuk perişan bir haldelerdi. Bir iki araştırmadan sonra Bediüzzaman’ın da…
ESKİŞEHİR HAPİSHANESİNDEYKEN, bir Cuma günü, Hapishane Müdürüne seslendi:“Müdür Bey, Müdür Bey!” Hapishane Müdürü, kâtiple birlikte oturuyordu. Sesin geldiği yöne baktı. Bu Bediüzzaman’dı. “Müdür Bey, benim bugün Cuma’da, mutlaka Ak Cami’de bulunmam lâzım.” “Peki Efendi Hazretleri!” dedi Müdür. Kendi kendine de söylendi: “Herhalde, Hoca Efendi kendisinin hapiste olduğunu ve dışarıya çıkamayacağını bilemiyor.” Ve odasına çekildi. Öğle…
ESKİŞEHİR MAHKEMESİNİN İLK GÜNÜYDÜ. Isparta ve civarından toplanan yüz yirmi Nur talebesi, mahkeme salonunu doldurmuştu. Dinleyici sandalyelerine de onlar oturmuşlardı. Hepsi sanıktı. Bediüzzaman ise, en öne, tek başına oturtulmuştu. Savcı iddianamesini okuyordu: Tam üç yüz sayfa… Başta Üstad Bediüzzaman olmak üzere, bazı Nur talebelerinin idamını, diğerlerinin ise ağır hapsini istiyordu.Savcının bu talebi üzerine, Nur talebelerini…
1935 YILININ İLKBAHARIYDI. Bediüzzaman ve talebeleri Nur risalelerini okuyup yazdıkları için evlerinden ve işyerlerinden alınarak Eskişehir Hapishanesine götürülüyorlardı. Onlarla birlikte bir Kur’ân tefsiri olan Risale-i Nur eserleri de suç aleti olarak toplanıyordu.Ani yapılan baskın ve araştırmalarda ele geçirilen bu risale ve mektupların arasında bir kitabın üzerindeki “Ramazan’a aittir” yazısı dikkatlerini çekti. Kitabın içini açıp okuyacak…
BARLA, YEMYEŞİL TABİAT manzarasıyla çevrili bir yerdi. Bir bahar günü, birkaç talebesiyle birlikte kıra çıkıyorlardı.O sırada bir kaplumbağa yolun bir kenarından öbür tarafa geçiyordu. Gelenleri görünce başını içine çekti ve onlar gidinceye kadar da yerinden kıpırdamadı.Hemen az ilerisinde çocuklar oyun oynuyorlardı. Bediüzzaman bu çocuklara yaklaşınca durdu ve onlara sevgiyle baktı. Çocuklar bir anda çevresini sarıverdiler….
