KURNAZ DİLENCİ[Mevlanadan Hikayeler] Bir evin kapısına bir gün bir yoksul geldi. Bir parça kuru ekmek istedi. Ev sahibi: “Burada ekmek ne arasın burası ekmekçi dükkânı mı aptal mısın sen?” dedi. Dilenci: “Öyleyse bari birazcak yağ ver.” deyince ev sahibi: “Burayı kasap dükkânı mı sandın, burada yağın ne işi var?” Dilenci: “Öyleyse azıcık un ver.” deyince…
YA SECDEYE KAPANIRSA?[Güldüren-Tebessüm Ettiren Hikayeler] Nasreddin Hoca, ahşap yapılı eski bir handa gecelemektedir. Rüzgârın etkisine dayanamayan yaşlı bina başlar gacur gucur sallanmaya. Ahşap binanın çökmesinden endişelenmeye başlayan Hoca, hancıyı acele çağırır ve sorar: – Yahu Hancı, n’oluyor böyle? Hancı, Hocanın dervişliğinden faydalanmak ister ve pişkin bir eda ile Hoca’ya: – Şey Hocam. Hiç merak etmeyin….
YA SECDEYE KAPANIRSA?[Nasreddin Hocadan Hikayeler] Nasreddin Hoca, ahşap yapılı eski bir handa gecelemektedir. Rüzgârın etkisine dayanamayan yaşlı bina başlar gacur gucur sallanmaya. Ahşap binanın çökmesinden endişelenmeye başlayan Hoca, hancıyı acele çağırır ve sorar: – Yahu Hancı, n’oluyor böyle? Hancı, Hocanın dervişliğinden faydalanmak ister ve pişkin bir eda ile Hoca’ya: – Şey Hocam. Hiç merak etmeyin….
Çabanız her zaman iyiye, güzele ve doğruya yönelik olsun değerli çocuklar! Konuşulan, yazılan her söz dizisi, dinleyen ve okuyanlar için yararlı olmalıdır. Gereksiz yere konuşmak yerine susmayı bilmek, insanlar için çok daha anlamlı davranışlardandır. Az fakat öz konuşmalı, dinleyenleri sıkmamalıdır. Bu yüzden ben sözü uzatmadan canlılarla ilgili bâzı bilgileri aktardıktan sonra, hikâyeme geçmek istiyorum: Hayvanların…
Birgün haşmetli kral Aslan: – Ülkemde ne kadar hayvan varsa tören alanında toplansınlar, diye buyurdu. Kral Aslan’ın özel habercisi papağan, hükümdarın buyruğunu Ormanlar Ülkesi’nde yaşayan hayvanlara iletmek üzere, hemen uçarak, ormanın derinliklerine kanat açtı. Durmadan, dinlenmeden konuşarak köşe bucak dolaştı ve kralın buyruğunu bütün hayvanlara ulaştırdı. Bu çağrı üzerine serçe, saka kuşlarından tutunuz da fillere…
– Bir gün, dedi; bir tilki ormanda geziyordu. Ağacın üzerinde semiz mi semiz bir horoz gördü. Ağzının suyu aktı. Kenara sindi, saklandı, horoza saldıracağı sırada, garip bir ses: – Güüm güm de güm güm! Baktı, sesin geldiği yöne.Gördüğünden bir şey anlamadı.Tilki, davulu ne bilsin.Saf saf düşündü. “Bu da ne acaba? Nasıl bir yaratık bu…
Dimne’nin gerçekten de kararı karardı.Dediği dedikti. Ne yapıp yapıp Arslan’ın yanına gidecekti. Sonunda dediğini yaptı. Saraya gitti.Durumunu bildirdi. Ve huzura kabul olundu. Arslan önce Dimne’yi küçümsedi. – Kimmiş, dedi benimle mutlaka görüşmek isteyen? Dimne, ileri atıldı. – Benim, efendim, dedi. – Sen de kimsin? – Ben, dedi Dimne, size vakti zamanında hizmet etmiş filan çakalın…
Hırsızın biri bir eve girmişti. Ev sahibi bir ayak sesi işiterek uyandı, mum yakmak için çakmağı aldı, çakmağa başladı. Bunu önceden sezen kurnaz hırsız, gelere adamın önünde durmuştu. Adam çakmağı çaktıkça hırsız onu söndürüyordu. Adam defalarca çakmağı çaktı her defasında hırsız onu söndürdü. Zifiri karanlıkta hırsızı göremeyen adam çakmağın kendi kendine söndüğünü sanıyordu. Nihayet çakmağın…
Aslan, kurt ve tilki, üçü birlikte avlanmak için ormana gitmişlerdi. Aslında aslan’ın dengi olmayan tilki ve kurtla arkadaşlık etmesi doğru değildi. Fakat “cemaatle birlikte olmak rahmettir” sözüyle hareket etmek istiyordu. Üç kişi olunca bir başkan gerekiyordu. O da elbette kendisiydi. Üçü beraber bir yaban sığırı, bir keçi ve iri bir tavşan avladılar. Avları güzel gitmişti….
Bir gün ormanlar kralı arslan hastalanmış. Bütün hayvanlar birer birer gelip arslanın hatırını sormuşlar. Kurt bu fırsatı kaçırır mı? Hemen arslanın yanına koşup tilkiyi kötülemeye başlamış : – Sen hepimizin kralısın. Oysa tilkinin sana saygısı bile yok. Gelip hatırını bile sormadı. Bu sırada tilki de kapıdan kurdun dediklerini işitmiş. Arslan tilkiyi görünce çok kızmış. Öyle…
