Küçük Deniz Kızı

Içlerinden en küçügü ve en güzeli olan deniz kızının en büyük dilegi suyun üstüne çıkabilmekmiş.
Ama, bunun için on beş yaşına gelmesi gerekiyormuş.
İşte o zaman mercan kayaların üstüne oturup, gemileri,
ormanları, şehirleri görebilecekmiş.

   Yaşını dolduran ablası, suyun üzerine çıkıyormuş. Ama hiçbiri yeryüzünü görmek için onun kadar sabırsızlanmıyormuş. Küçük deniz kızının dünyayı görmesi için daha beş yılı varmış. Ama yeryüzü hakkında söylenenler onun aklından hiç çıkmıyormuş. On beş yaşına giren
ablaları suyun yüzünde rahatça dolaşabiliyorlarmış. Gördüklerini küçük deniz kızına anlatıyorlarmış. Ah ! Küçük kız kardeş nasıl da onları dinliyormuş. Büyük şehirleri, ormanları, şatoları, gemileri gözünde canlandırmaya çalışıyormuş.

   Kardeşlerden biri, bir gün suda oynayan çocuklara rastlamış. Onlarla oynamak istemiş. Ama çocuklar korkup, kaçmışlar.

   Sonunda beklenen gün gelmiş! Küçük deniz kızı, ”Hosça kalın!” demiş ve su yüzüne çıkmış. Hava serin ama deniz sakinmis. Büyük bir yelkenli de hemen oracıktaymis. Denizciler şarkılar söylüyormuş. Rengarenk ışıklar gemiyi süslüyormuş. Küçük kız, gemiye yaklaşmış. Dalgalar onu yükseltince de yuvarlak pencerelerden içerisini görebilmiş.

   İçeride güzel giyimli bir sürü insan varmış. Ama içlerinden en güzeli genç bir prensmiş. Prens, gülen gözleriyle herkesin elini sıkıyormus. Vakit iyice geç olmuş. Küçük deniz kızı hala prensi seyrediyormuş. Birden uzaklarda şimsekler çakmaya baslamış. Gemiciler bagırıyormuş:

   – Fırtına çıktı! Fırtına!..

   Gemi dalgalı sularda batıp çıkmaya baslamış. Küçük deniz kızı tehlikeyi sezmiş. O anda da gemi batmış. Prens dalgalarda kaybolmuş. Hayır ! Prens ölmemeli denizin derinliklerine dalmıs. Prensi bulunca suyun yüzüne çıkarmış. Gemiden kopan kalaslar ve direkler azgın dalgalara karışıyor küçük deniz kızına zor anlar yaşatiyormuş.

   Tahtalar çarpabilir hatta ezilebilirmiş.Ama bunlarin hiç birini düşünecek durumda degilmiş. Tek düşüncesi prensi azgın dalgalardan kurtarmakmış. Prensin yavaş yavaş bütün gücü tükeniyormuş. Kolları ve bacakları cansız gözleri kapalıymış. Eger küçük deniz kızı onu kurtarmasa azgın sularda kaybolup gidecekmiş. Prensin başını devamlı suyun üstünde tutmaya çalısmış. Kendini onunla birlikte suyun akışına bırakmış. Epeyce bu şekilde gitmişler. Nihayet kara görünmüş. Gecenin bir vaktinde karaya çıkmışlar. Küçük deniz kızı geceyi prensin başından ayrılmadan geçirmiş.

   Sonunda hava aydınlanmış. Yemyeşil kıyıların önünde büyük bir bina yükseliyormuş.Burasi eski bir satoymuş. Bahçesinde portakal agaçlarıyla palmiyeler varmış. Deniz, küçük bir koydan içerilere uzanıyormus. Su sakin ama derinmiş. Işte küçük deniz kızı azgın dalgalarla boguştugu gecenin, sonunda prensi böyle bir yere getirmeyi başarmış.

   Deniz kızı, prensi kıyıya yatırmış. Prens biraz kendine gelir gibi olmuş. Ama gözleri hala kapalı, yüzü ise solgunmuş. Küçük kız onun güzel ve geniş alnını öpmüş. Birden, bir gong sesiyle birçok genç kız bahçeye çıkmış. Küçük deniz kızı, hemen kayanın arkasına saklanmış. Genç kızlar prense yaklaşmışlar. Prens etrafındaki kızlara gülümsüyor, kendisini azgın dalgalardan onların kurtardıgını sanıyormuş. Onlara teşekkür etmiş. Deniz kızı, üzüntü içinde denizin derinliklerine geri dönmüş.

   Artık küçük kız mutsuz ve düşünceliymiş. Sabah akşam prensi bıraktıgı koya gidiyormuş. Fakat prensi göremiyor, eve üzgün dönüyormuş. Tek tesellisi, çiçekli bahçesindeki prense benzeyen mermer heykele bakmakmış. Sonunda dayanamamış. Ablalarına olanları anlatmış. Beş prenses onu prensin şatosuna götürmüşler. Arıik deniz kızı, prensin nerede yaşadıgını biliyormuş. Her gün onu gizlice görmeye gidiyormuş.

   Bir akşam küçük bahçesinde otururken aklına deniz büyücüsüne gitmek gelmiş. “Belki bana yardım eder, akıl verir.” Diye düsünmüş. Büyücünün yaşadıgı magaraya kadar yüzmüş.

   Burası korkunç bir yermiş. Suyun içinde uzun ve iri su yılanları yüzüyormuş. Büyücü onu görünce korkunç sesiyle demiş ki:

   – Ne istedigini biliyorum . Balık kuyrugunu iki bacakla degiştirmek istiyorsun? Tam bir insan olabilmen için sihirli bir şurup hazırlayacagım . Onu kıyıya götürüp, gün dogmadan içeceksin . Kuyrugun eriyecek ve bacak şekline dönüşecek. Insan kılıgına girince de tekrar deniz kızı olamayacaksın, demiş.

   – Eğer prens seni sevmez, baskasıyla evlenirse parçalanıp bir köpük haline geleceksin, diye de eklemiş.

   Deniz kızı yakışıklı prensi düşünerek:

   – Kabul ediyorum, demiş.

   – Ama bu sihrime karşılık bana güzel sesini vereceksin. Kabul ediyorsan dilini uzat, onu kesecegim, demiş.

   – Kabul, demis, deniz kızı.

   Büyücüden sihirli şiseyi almış. Şise, küçük deniz kızının elinde bir yıldız gibi parlıyormuş. Korkunç ve karanlık magaradan hızla uzaklaşmış. Uzaklarda babasının şatosunu görmüş. Şatonun ışıkları sönükmüş. Içeriye girmeye cesaret edememiş. Oysa babasıyla vedalaşmayi çok istiyormuş, ama konuşamazmış. Bir daha görmemek üzere onlardan uzaklasmış. Bahçelerin oldugu tarafa gitmis. Kız kardeşlerinin bahçelerinden birer çiçek koparmis. Sonra kardeşlerine binlerce öpücük yollamış. Tüm sevdikleriyle bu sekilde sessizce vedalasmış. Ve prensine kavuşmak için oradan ayrılmış.

   Kıyıya dogru hızla yüzmüş, yüzmüş. Güneş dogmadan kıyıya çıkmış. Büyücünün verdigi sihirli şurubu bir kayanın üzerine oturarak içmiş. Kısa sürede

   sihirli şurup etkisini göstermeye baslamış. Vücudu bir bıçakla kesilir gibi olmuş. Her tarafında dayanılmaz agrılar başlamış. Öyle şiddetli acı çekmeye baslamış ki dayanılır gibi degilmiş. Bu acılara daha fazla dayanamamış. bayılmış. Uzun zaman hareketsiz kalmış. Güneş yavaş yavaş yükselmeye başlarken, küçük deniz kızı uyanmış. Hala bütün vücudunda dayanılmaz acılar duyuyormuş. . Fakat o da ne? Prens orada, yani başında kara kara gözleriyle kendisine bakıyormuş. Tam olarak ayılamadıgı için balık kuyrugunun

   koybolup yerine bacaklarının geldigini fark edememis. Prens, üşümesin diye küçük kızın üzerini peleriniyle örtmüş. Küçük deniz kızı yavaş yavaş kendine gelmeye baslamış.

   Prens ona kim oldugunu, neden burada bulundugunu sormuş. Fakat küçük deniz kızı o kederli gözleriyle konuşamadan bakmış. Prens, kızı elinden tutup sarayına kadar götürmüş. Küçük deniz kızı, yürürken acı çekiyormuş. Sanki keskin bıçaklar üzerinde yürüyor gibiymiş. Küçük kız, büyük bir sabırla bu işkenceye dayanıyormuş. Ona bu dayanma gücünü prense olan sevgisi veriyormuş.Prensin yanındaki herkes, küçük kızın uçar gibi uyumlu yürüyüşünü hayranlıkla izliyormuş. Çok acı çekse bile, bir tüy gibi hafif adımlarla dolaşıyor, merdivenleri uçar gibi çıkıyormuş.

   Gittigi her yerde ondan güzeli yokmuş. Ama o, ne konuşabiliyor de sarkı söyleyebiliyormuş. Orada bulunan diger kızlar prensin ve kral ailesinin önünde sarkı söylemişler. Içlerinden biri digerlerinden daha güzel sarkı söylüyormuş. Prens de onu gülümseyerek alkışlıyormuş.

   Küçük deniz kızının içine bir hüzün çökmüş. “Prensin yanında olabilmek için sesimi verdim. Ah! Bunu bir bilse” diye düşünüyormuş. Prens ise onu bir kardeş gibi seviyormuş. Onunla evlenmeyi aklına bile getirmiyormuş. O sırada, prensin komşu ülkenin kralınin kızı ile evlenecegi söylentileri çıkmış.

   Kralin kızını istemeye gitmek için de büyük bir gemi hazırlanmış. Herkes gemiye binmiş, komşu ülkeye gitmeye hazırlanıyorlarmış. Küçük deniz kızı da prensle birlikte gemiye binmek üzere hazırlanmış.

   Yolda prens ona komşu kralın kızını asla sevemeyecegini söylemiş. “Aslında, beni kurtaran kızı arıyorum,” diyormuş. Ertesi sabah gemi limana girmiş. Çanlar çalmış, askerler selam durmuş. Günlerce eglenceler düzenlenmiş. Prenses bir süre sonra ortaya çıkmış. Güzel yüzlü ve zarifmiş. Cana yakın, gözleri gülümsüyormuş.

   Prens heyecanla haykırmış:

   – Bu sensin! Hayatımı kurtaran genç kız! Prens yanılıyormuş. Ama neye yarar! Küçük deniz kızı yüreginin sızladıgını hissetmiş. Kendisini kurtaranın küçük deniz kızı olabilecegi hiç aklına gelmiyormuş.

   Prens, küçük deniz kızına: -Ne kadar mutluyum. Onu bulduguma inanamıyorum. Benim mutlulugum seni de sevindirsin , demiş.

   Bu durumda küçük deniz kızı, dügün gecesinin sabahi ölecek ve sonsuza dek köpük olarak kalacakmış.

   Dügün büyük bir törenle yapılmış. Küçük deniz kızı gelinin etegini tutuyormuş. Kulakları müzigi duymuyor, hiçbir seyi de görmüyormuş.

   Sadece ölüm saatini ve kaybettigi şeyleri düşünüyormuş. Yeni evliler akşam gemiye gelmişler. Geminin ortasına altın islemeli bir çadir kuruluymus. Prens ve prenses burada dinlenecekmiş. Küçük deniz kızı da güvertedeymiş. Düşünüyormuş. Prens için sesini, kaybetmiş, dayanılmaz acılar çekmiş. O ise bütün bunları, çektigi acıları bilmiyormuş.

   Güvertenin parmaklıklarına dayanmış aglamaya baslamış. Birden ablalarını görmüş. Ablaları saçlarını kestirmisler. Üzgün görünüyorlarmış.

   – Saçlarımızı sabah olunca ölmemen için büyücüye verdik, demişler.

   Büyücü, ablalarına bir hançer vermis. Ablalari hançeri küçük kıza uzatıp :

   – Bu hançeri güneş dogmadan prensin kalbine sapla. Kanı senin ayaklarını ıslatınca tekrar deniz kızı olabileceksin. Köpük haline gelmeden üç yüz yıl yaşayacaksın. Aman acele et! Gün dogmadan önce ikinizden birinin ölmesi gerek. Prensi öldür ve çabuk gel ! demişler.

   Acele etmesi için:

   – Unutma güneşin dogmasına bir kaç dakika kaldı. Acele etmelisin. Yoksa sen öleceksin ! diye bagrışıyorlarmış.

   Sonra iç çekerek dalgalar içinde koybolmuşlar.

   Ama küçük deniz kızı bir türlü sevdigi prense o hançeri saplayamamış. Çok seviyormuş prensi ve onu incitmeye kıyamamış. Ölümü göze almış. Köpük olmayı göze almış. denizdeki köpüklere ve köpük baloncuklara bakarak sormuş:

   – Nereye gidecegim şimdi? diye sormus, kendi kendine.

   – Gök kızlarının yanına, demiş baloncuklardan biri .Gök kiziarinin yaninda üç yüz yıl insanlar için iyilik yapabilirsen tekrar insan olabilirsin.

   Gök kızlarının yanına dogru yükselirken doya doya aglamış. Prense son kez bakıp gülümsemiş.

   Diğer baloncuklarla birlikte, geminin üstünden geçen bulutlara dogru hızla yükselmişler.