Hep Aynı Şikayetler

    “Tıpkı; kalabalık bir asansördeymişcesine bizler artık, birbirimize değmeden yaşıyoruz !.. Her birimiz kapıya doğru dönmüş, ellerini ya önünde birleştirmiş ya da, iki yana sıkıca yapıştırmış, kimseye dokunmamaya ve dokunulmamaya çalışarak…

    Kat ışıklarını takip eder gibi, tek bir yöne bakarak ve her türlü iletişimin önüne baştan geçerek. Yalnız kaldığımız nadir anlarda aceleyle asansörün aynasında kendimize bakar gibi, arada bir içimizi yoklayarak ve her seferinde kendimizde bir şeyi beğenmeyerek, yalnızlık duygusu daha bir artarak.

    Ara sıra duyduğum tipik asansör müziğini, sokaklarda yürürken de duyuyorum sanki:

    “Yalnızsın, ama korkma, kalabalığın arasındasın. Meraklanma, herkes senin kadar yalnız. Endişelenme de, kimse dokunmayacak sana. Diğerleri de senin kadar korkak. Hiç kimsede de;

     ‘Ben geldim. Beni dinler misin? Tanımaya çalışır mısın?’ diyecek cesaret yok. Aman sakın, gözlerini yana kaydırma. Dümdüz, duygusuz bir ifadeyle sabitle bakışlarını…

    Asansör durunca da hızla hareket edip, ayrıl asansörden, ve yahut yoldaysan, sert, kararlı adımlarla yürü yolunda, nereye gideceksen. Sanki çok önemli bir işin varmış, kime, nereye gideceğini biliyormuşsun gibi…

    Korkmayın yanlış insanlara rastlamaktan veya incitilmekten !.. Doğrusu benim de ödüm patlıyor sizler gibi. Yine de denemek, inanmak istiyorum, çünkü çok basit bir matematik hesabım var benim. Terapiye başvuran herkes; ‘yalnızlıktan ve anlaşılamamaktan’ şikayetçi değil mi? Evet! İçerideki her başvuruya karşılık, dışarıda yüzlerce insan, aynı şikayetlerden yakınmıyor mu ?”