Bir zaman önce vaktiyle bir köyde iki kardeş vardı.Ailesi çiftçilikle geçiniyordu.
Tarlada çalışırken çocukları hep unutuyorlardı.Derken bir gün yine tarlada çalışırken çocukları unuttular.
Çocukların biri dört biri de beş yaşındaydı.
Kendi kendilerine isim takmışlardı küçüğün adı Fatih büyüğün ise Mehmet ti.
Çocuklar tarlanın hemen yanındaki gölün orda yanlız oynuyorlardı.
Ama bir gün annesini ve babasının öyle uykuları geldi ki onlar uyuyunca çocuklar doğru gölün içine girdiler. Ama göl o kadar derindi ki Fatih hemen boğuldu. Mehmet çırpınırken tam o sırada annesini bütün sinekler ısırıyordu.
Annesi sineklere kızarak uyandı ve Mehmet’i gölden kurtardı.Kardeşinin nerede olduğunu sordu.
Mehmet çocuk diliyle annecim Fatih gölde uyuyor dedi. Annesi ilkin inanmadı ama sonra çocuğunun cansız halini görünce aklını yitirdi.
İşte ihmalin sonu Mevlam kimseye yaşatmasın çok yakınımda gördüm.
Gönderen: Duygu Kaya
E-Mail:
OKUDUN
0%
TEBRİKLER… Bu hikâyeyi sonuna kadar okudun.

BU HİKAYEYİ OKUYANLAR ŞUNLARI DA OKUDU