Sıradan sabahların mahmurluğuna alışabilmek için, bir şafak vakti aniden geçmişinden ve bugününden vazgeçmek,     Ve içinde her nasılsa saklamayı başarmış olduğu bir yarının heyecanına, kanatlarına tutunarak havalanmak cesaret ister.     Kurulu düzen öylesine rahat, öylesine huzur doludur ki,     Ruhuna gömülü çocuğu, yıllarca kınında beklemiş keskin bir kılıç gibi uyandırıp dört nala ilerlemek, yaman bir karara dönüşür.     Zordur…