ATASÖZLERİ KİTABI[Hazır Cevaplar Espriler] Abdülhak Hâmit, Ahmet Vefik Paşa’ya ilk bastırdığı kitabı olan Macera-yı Aşk’ı takdim eder. Paşa, eseri inceledikten sonra: – Kitabında arada bir atasözüne de yer vermeliydin! Daha canlı olurdu!” der. Şair-i âzâm, ikinci eseri olan Sabr-ü Sebat’ı takdim eder. Kitabı tetkik eden Paşa, bu sefer şöyle konuşur: – “Ben sana bir atasözleri…
SERVER BEDİ’NİN EVİ[Hazır Cevaplar Espriler] Peyami Safa asıl imzasıyla yazdığı yazılara az para aldığı halde, Server Bedi’ müstear (takma) adıyla kaleme aldığı macera romanlarından çok para kazanırdı. Ünlü romancı, hatırını soranlara şu cevabı verirdi: – “Çok şükür, Server Bedi’nin evinde yiyip içiyoruz, kendisine dua ediyoruz.” ________________________Hazırlayan: Kerim Melleş, www.hikayearsivi.net
ATASÖZLERİ KİTABI[Hazır Cevaplar Espriler] Abdülhak Hâmit, Ahmet Vefik Paşa’ya ilk bastırdığı kitabı olan Macera-yı Aşk’ı takdim eder. Paşa, eseri inceledikten sonra: – Kitabında arada bir atasözüne de yer vermeliydin! Daha canlı olurdu!” der. Şair-i âzâm, ikinci eseri olan Sabr-ü Sebat’ı takdim eder. Kitabı tetkik eden Paşa, bu sefer şöyle konuşur: – “Ben sana bir atasözleri…
Keloğlan kasabaya tavuk satmaya gitmiş. Pazara gelince elindeki iki tavuğa müşteri aramaya başlamış. Adamın biri tavuklara bir altın vermiş. Keloğlan bunu kabul etmemiş. İlle de iki tavuğa iki altın isterim demiş. Keloğlan’ın tavukları bir altına vermediğini gören adam: “Bak Keloğlan, bende bir define haritası var. Yalnızım, yaşlandım artık. Bu sebepten defineyi aramaya çıkamadım. Eskiden, Zenginoğlu’nun…
Bir varmış, bir yokmuş; hayvanların mutlu yaşadığı bir ülke varmış. Bu ülkede ceylan, kaplumbağa, karga ve fare bir arada güzel güzel yaşıyormuş. Yurtları uzak, çok uzak bir yerdeymiş. Mutlulukları da bu yüzdenmiş. Bir gün ceylan çayırda oynuyormuş, halinden çok mutluymuş. Ancak birdenbire insanoğlunun en iyi dostu olarak bilinen bir köpek çıkmış ortaya. Tabii arkasından da…
Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde deve tellal pire berberken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, birbirine bir elmanın iki yarısı kadar benzeyen iki kardeş varmış. İkizlermiş; boyları posları, kaşları gözleri aynıymış ama huyları birbirinden çok farklıymış. İkiz Bir bağırarak konuşur, İkiz İki’nin sesi yumuşacıkmış. İkiz Bir vurup kırmayı severmiş, İkiz…
Büyük bir ormanın çok yakınında, bir oduncu ailesi yaşıyormuş… Oduncunun iki çocuğu varmış. Oğlunun adı Hanzel, kızın Gratel’miş. Bu iki kardeşe üvey anneleri çok kötü davranıyormuş. Bazen bir köşede sessizce ağlarlarmış. Oduncu çok fakirmiş. Bir kuru ekmeği bile zor bulurmuş.” Ne yapacağız? Nasıl geçineceğiz?” diye düşünürmüş sık sık… – Yavrularımızı nasıl besleyeceğiz? Demiş karısına. Karısı…
