TUZLU KAHVE[Aşk Hikayeleri] Yeni tanışmışlardı. Bir anda içi ısınmıştı kıza. Temiz bir yüz, tatlı ela bakışlar… Tutkulu ve hassas bir kalp. Aradığı ve umduğu her şey vardı. “Harika bir şey!” Bu çekingenlikle sevgisini ona hissettirmesi neredeyse imkânsızdı. Bir dersten sonra bir fırsatını bulup kafeteryada kahve içmeye davet etti. Delikanlının davetine şaşırdığını gizlemedi kız. Üniversitedeki şehirli…
BEN DE BİRİNİ TIRAŞ EDİYORLAR SANMIŞTIM[Nasreddin Hocadan Hikayeler] Nasreddin Hoca tıraş olmak için berber koltuğuna oturduğunda ustanın olmadığını anlar, fakat iş işten de geçmiştir. Çünkü berber çırağı çoktan Hoca’yı tıraş etmeye başlamıştır bile. Berber çırağının hareketleri, aletleri kullanmadaki beceriksizliği artınca Hoca’nın da keyfi kaçar. Tam bu sırada komşu dükkândan garip garip sesler gelmez mi? Sanki…
BİLDİĞİM ŞEYLER KADAR MAAŞ[Güldüren-Tebessüm Ettiren Hikayeler] İmam-ı Azam’ın talebelerinden İmam Yusuf’a bir adam çok garip bir soru sorar. İmam Yusuf da: “Bilmiyorum” diye cevap verir. Adam terbiye sınırlarını ihlal ederek: Koskoca hocasın, devletten de şu kadar maaş alıyorsun, bir soruyu bilmiyorsun, der. İmam Yusuf da cahillere karşı hoşgörülü olma ahlakına uyarak adamı ikna edecek şu…
🌺 *ÜNLÜLER VE UNLULAR*[Tanıdığım Ünsüzler] Un sahibi olunuz ama ün sahibi olmaya da çalışmayınız. Siz, işinizi en iyi şekilde yaparsanız: “Bir garip öldü diyeler Soğuk suyula yuyalar Üç günden sonra duyalar Şöyle garip bencileyin” diyen Yunus Emre garip olmayı, isimsiz kalmayı, ünsüzlüğü tercih etseniz bile üne de kavuşursunuz. Yunus böyle demiş ama ardından gelenler ona…
Bir garip ölmüş diyelerSoğuk suyula yuyalar Üç günden sonra duyalarŞöyle garip bencileyin Diyen Yunus Emre, kendi çağından yıllar sonra üne kavuşur. Kendi çağında görevini yapmaya çalışan binlerce milyonlarca insan, evinin sofrasına tabak olsun diye ağaçtan maşrapa oymuş, topraktan çanak yapmış, camdan bardak yapmış. O kendi ihtiyacını ve çevresindekilerin ihtiyacını karşılamış ama bin yıl sonraya kalabilen…
Garip bir adamdı. Garipliğine inat sakindi. Ne başkalarına kızardı ne de başkalarını kızdırırdı. Kimdi, nereden gelmişti? Bilen yoktu. Bir sabah namazı, köyün camiinde görmüşlerdi. O gündür bugündür buralı olmuştu. Meraklı cemaatin sorduğu tüm sorulara tebessüm ederek “nasip” diye cevap verince bir daha kimse soru soramaz olmuştu.Konuşmayı sevmezdi. Tanıdığı olsun, tanımadığı olsun kimselerle konuşmazdı. Konuşmamak içinde…
Sultan Murad Han o gün bir hoştur. Telaşeli görünür. Sanki bir şeyler söylemek ister, sonra vazgeçer. Neşeli deseniz değil, üzüntülü deseniz hiç değil. Veziriazam Siyavuş Paşa sorar: – Hayrola efendim, canınızı sıkan bir şey mi var? – Akşam garip bir rüya gördüm. – Hayırdır inşallah?.. – Hayır mı şer mi öğreneceğiz. – Nasıl yani? …
Baharın gelmesiyle birlikte yollara düşer, köy köy, kasaba kasaba gezerek rızıklarını ararlardı. Yaşayış olarak göçebe bir hayat tarzları vardı. İnsanlar tarafından bazen hor görülür, bazen dışlanır, bazen de görmezden gelinirlerdi. Her sene olduğu gibi yine Emirdağ’a gelmiş ve dağın eteklerine çadırlarını kurmuş, ocaklarını yakmışlardı. Sabahın erken saatlerinde alışık oldukları bir şekilde Emirdağ’ın evlerine dağıldılar….
12 Eylül ihtilalinden önce “garip” imtihanlar ve o imtihanların da “seçme” heyetleri olurdu. Bu kez tamamıyla sağcılardan oluşan bir imtihan heyetinin karşısına öğretmen adayı olarak solcu ve ibadetler hakkında bilgisi olmayan bir hanım çıkar. Sorulardan biri şudur: – Namaz kılar mısın? Kız “evet” diyemez, ama bu en önemli soruyu cevapsız bırakmanın sonucunu da iyi bildiğinden…
Gazneli Sultan Mahmud bir gün divana gittiğinde bütün memleket büyüklerinin orada toplanmış olduklarını gördü. Beylerini ve vezirlerini denemek istedi. Bir mücevher çıkararak vezirine uzattı: – “Bu nasıl bir mücevher, değeri ne olabilir?” diye sorunca vezir: – “Bu çok kıymetli bir mücevherdir, yüz eşek yükü altın eder.” dedi. Padişah: – “Bu mücevheri kır.” dedi. Vezir: – “Efendim, dedi. Ben bunu nasıl yapabilirim,…
