Küçük Ördek

Yaramaz mı yaramaz

Başı yeşildi.

Her gün gölde yüzer,

Hiç söz dinlemezdi.

Anne ördek durmadan

-Cici’nin başına bir kötülük gelmesinden korkuyorum” derdi.

“Bu Cici yüzkarası!” diye söylenirlerdi.

Onlar böyle konuşadursunlar, bizim Cici bir kurbağaya rastladı.

Kurbağa akıllı mı akıllı

Cici’yi kandırdı adamakıllı.

-Gel buralardan gidelim,

şırıl şırıl suyu olan bir yer bilirim” dedi.

Cici yürüdü “vak vak vak”

Kurbağa zıpladı “vrak, vrak”

Az gittiler, uz gittiler.

Dere boyu yüzdüler.

Hava karardı, akşam oldu.

Çevrede şırıl şırıl akan bir su yoktu.

Anlaşıldı ki bizimkiler kayboldu.

Cici , kurbağa’ya “Annemi özledim,

Ne akla uydum da seninle geldim?” diye kızdı.

Kurbağa hiç umursamadı.

“Bu sana ders olsun !

Herkesin sözüne kanma.

Gel diyenin peşine takılma.

Hadi kal sağlıcakla” dedi.

Uzaklaştı gitti.

Cici tek başına kaldı.

Bereket versin anne ördek onu aramaya çıktı.

Komşu ördekler de katıldılar.

Aradılar, taradılar.

Cici’yi bir yaprağın üstünde uyurken buldular.

O günden sonra Cici söz dinledi.

Her “gel” diyenin peşinden gitmedi.