Halı

   Cuma namazındaydık. Sağ tarafımda yaşlı bir adam, onun sağında ise tek kişilik boş yer vardı. Yaşlı adam, farza kalkarken arkaya döndü ve boşluğun gerisinde duran onüç onbeş yaşlarında gence:

   – Safı doldur evlad, dedi. Gel yanıma.

   Çocuk mahcup bir ifadeyle:

   – Mümkünse burada kılmak istiyorum, diye kekeledi. Oraya başkası geçebilir.

   Yaşlı adam, çocuğun üzerinde bulunduğu uzun tüylü yeşil halıyı göstererek:

   – Ne o, dedi. Yoksa orası daha yumuşak diye mi gelmiyorsun?

   Ve öfkeyle devam etti:

   – Anne kuzusu, ne olacak…

   Namaz bittiğinde, yaşlı adamın Cumasını tebrik ettim. Arkadaki genç de gelerek onun elini öptü. Adam söylediklerinden çoktan pişman olmuştu. Delikanlının nurlu yanaklarını okşarken:

   – Sana anne kuzusu dediğim için kusura bakma yavrum, dedi. Ağzımdan kaçtı işte…

   Çocuğun gözleri dolu doluydu. Başını yere eğerken:

   – Söylediklerinizde haklısınız efendim, dedi. Üzerinde namaz kılmak için ısrar ettiğim halı, vefat ettiğinde annemin tabutuna örtülmüştü. Orada secdeye kapandığımda, sanki beni kucaklamış gibi oluyor da…