💬 Yorumlanan 🔥 Popüler
A-
A+
Daha önce hiç yazmadım bu konuyu, hiç konuşmadım… Korkuyordum birisi duyacak da beni ayıplayacak diye… Küçüktüm, daha çocuktum ve anlayamayacak kadar saftım ayıplanacak kişinin ben değil “babam” olduğunu…
Çocuktum dedim ama çocukluğumdan hatırladığım çocuksu şeyler yok… En eskiye uzandığımda bile hatırım, hep kavgası çıkıyor karşıma annemle babamın… Hep annemi savunan ben çıkıyor karşıma… Babamın boynuna atlayıp geriye çekmeye çalışan çocuk ellerim çıkıyor, kavgalar esnasında babama yumruklar atan çocuk ellerim…
Hiçbir zaman kötü baba olmadığı için baba demeye devam ettiğim adam, hiçbir zaman kötü anne, kötü eş… olmadığı ve olamayacağı dahası beni tek başına dokuz ay içinde, on sekiz sene ellerinde büyüttüğü için sonsuza kadar anne diyeceğim kadına her kaldırışında elini, yüreğimdeki nefret ateşine alev ekleniyordu…
Yeni yeni öğrenmeye başladığımda hayata dair öğrenilmesi gerekenleri karşımda sürekli görebileceğim kötü bir örnek oluşuyordu… Ya da kimbilir belki çoktan oluşmuştu; dedim ya çocuktum… Ama hiç örnek almak istemedim ve hiç örnek almadım “baba”mı…
Çocuktum; diğer çocuklar babalarını çok seviyordu… Ben de gezmeye götürdüğü zaman çok sevdiğimi sanıp diğer çocukların yanında öyle davranıyordum… Halbuki babam beni gezmeye götürdüğünde de babamı sevmiyordum… Gezdiğim yerler için kendi kendime bir sevinç yaşıyordum… Atatürk heykelinin altında fotoğraf çekmeye gittiğimizde fotoğraf çekmeyi seviyordum ve fotoğraf çektirmeyi seviyordum çok sevdiğim adam Atatürk’ün yanında… Lunaparka gittiğimizde çarpışan otoları seviyordum; babamı sevmiyordum… Kardeşimin doğumunda bana kardeşin getirdi diye aldığı curayı çok seviyordum ve bunun için kabul ediyordum kardeşimi ve annemi almaya giderken babamın elindeki gazeteye sarılmış o garip şeyin cura olmadığını…
Çocuktum… Bir çocuk her şeyi sever diye biliyordum… Ben babamı sevmiyordum… Korkmuş gözyaşlarımla ağlarken, çalan telefonu kaldırıp, gizli gizli “annemle babam kavga ediyorlar dayı” deyip suratına kapatırken telefonu, ağlamam kesiliyordu…. Kurtarıcı geliyordu; dayım geliyordu… Çocuktum, beni anlamaz sanıyorlardı… Bir şey olmaz sanıyorlardı… Yüreğimde nefret diye bir ateş yanıyordu, bilmiyorlardı… Ben de söylemedim…
Arkadaşlarla sokakta oynuyorduk… Ne oynuyorduk hatırlamıyorum… Babam eve taksiyle geliyordu.. Daha babamın gelme saati gelmemişti.. Zaten eve de giremiyordu. Ama annem evdeydi. Bir yere gitseydi, beni “nasıl olsa bulur” sanmazdı. Mutlaka çağırırdı gitmeden önce… Babam kapıyı kırmaya çalışıyordu. Annem yoktu. Ama babamın anahtarı olmalıydı. Eğer evde unutmuşsa annemi sorardık komşulara… Kapıyı niye kırıyordu!!! İçeri girdik önden babam sonra ben.
Babama soruyordum “kapıyı niye kırdın?”; cevap vermiyordu… Evde annemi arıyordu. Mutfağın kapısını açtı. Ocağın düğmeleri açılmış, annem yere uzanmıştı. Annemin yüzüne bakıyordum. Hareket etmeye halim kalmamıştı… “kapıyı aç” diyordu babam; balkon kapısını aç, hadi” diyordu… Duyuyordum ama hareket edemiyordum… Kendi açtı sonunda. Annemi salona götürdü kucağında. Ocağı kapattı. Annemin yanına gittim. Annem ölmek istemişti. Beni babamla, beni çok seven ama benim hiç sevmediğim “babam”la, bırakmak istemişti…
Ellerini tuttum. “Anne uyan” dedim. “Anne gözlerini aç” dedim. Annem ölüyordu… Artık o olmayacak mıydı? Bu korkunç bir şey olurdu… Ben sen olmadan yaşayamazdım ki… “Anne ölme”…
Babam geldi. Ayran yapmıştı. Anneme içiriyordu. Annem gözlerini açıyordu. Annem ölmüyordu… Çocuktum, anlamayacak kadar saftım ayıplanacak kişinin babam olduğunu… Büyüdüm. On sekiz yaşımdayım.. Hala babamı sevmiyorum. Ve galiba yüreğimdeki bu nefret ateşi sönmeyecek… Büyüdüm… Hala aynı evde yaşamak zorunda olduğum babam ve annem hala kavga ederler sudan sebeplerle…
Beni bu hayatın içine hiç sokmak istemeyen, beni kendinden daha çok seven, kendinden daha çok düşünen, dokuz ay içinde, on sekiz sene ellerinde büyüten anne SENİ SEVİYORUM… Korkuyorum gün gelecek ve sen gideceksin diye…
“Anne” “N’olur benden önce ölme”
Gönderen: Meriç DUMANOĞLU
OKUDUN
0%
TEBRİKLER… Bu hikâyeyi sonuna kadar okudun.
ETİKETLER
anne annem annemi ayıplanacak babam babamı babamın benden çıkıyor çocuk çocuktum duygusal hikayeler fotoğraf geliyordu kapıyı kişinin nefret ölme önce örnek saftım sekiz seviyordum sevmiyordum zaman
benimde babam öldü
hayatta iki şeyin kıymetini bileceksin.
1. allah ın sana verdiği kıymetler 2. anne-baba unutmayın bu dünyada ne kadar kötülük yaparsanız cezasını anneleriniz çekecek.
sevsen ne olur sevmesen ne olur
annem canım annam seni çok seviyorum annelerinizin kıymetini bilin
anlıyorum arkadaşım anlattığın seyler benim haytımda da oldu. ama ben senin dileğinin olması için dua edicem çünkü benim duam kabul olmadı annem öldü. ve ben baba bile diyemediğim öz babmla aynı evde iki yabancı gibiyim.
HİKAYEYİ ÇOK BEGENDİM ÇOK GERÇEKTEN ANNEMİZ BİZDEN ÖNCE
ÖLÜRSE BİZ NE YAPARIZ
Ben de annemle babamın ufak tefek kavgalarına tanık olurdum çocukluğumda hep annemin tarafını tutardım çocuk aklımla. Ancak 30 yaşımda evlendikten sonra anlayabildim annemin babama çektirdiklerini. İstisnasız tüm kadınların kocalarına çektirdiği gibi.
insanın babasının olmamsı çok kötü bi şey benim babam daha ben 5 yaşında iken vefaat etti keşke hayatta olsada bana laf sölese ve belkide beni dövse ama haytta deil benim beli hayat boyunca bir yanım yarım kalıcak vede yarım ben su an 17 yaşındayım ve 17 yaşında olan çocuklardan olgunluum ve sevgim belkidde daha fazla ve keşke bunu haykırak söleyebiliyorum KEŞKE BABAM HAYATTA OLSADA ARADA KAVGA GÜRÜLTÜ YAPSAK…
ANNELER NE OLURSA OLSUN SEVİLİR ÇÜNKÜ ÇOCUK ANNENİN BEDENİNDEN BİR PARÇADIR AMA BABA SADECE YARDIM EDER.
VE BENİM İNANDIĞIMBİR SÖZVARDIR ERKEK ÇOCUĞU ANNEYE KIZ BABAYA İLGİLİDİR. BENDE YÜREKTEN SÖYLÜYORUM;
ANNE NEOLUR BENDEN ÖNCE ÖLME!
tesadüfe bak 20 dk önce eve geldiğimde ekmek kalmamış diye anneme inanılmaz küfürler eden ve vurmak için üzerine yürüyen bir adam vardı bizim evdede. ve nette dolaşırken bu öykü…ve 20 dk önce yumruk yumruğa geldiğim yine cefakar anamın araya girmesiyle kapıdan çıkıp giden gece yine gelip huzursuzluk çıkaracak bir adam malesef o adam babam bunu söylemek güç belki ama eğer ölürse ağlarmıyım onuda bilmiyorum onu sevmiyorum 🙁
gerçekten de çocuklar herşeyi anlıyorlar.Bir bebek bile anne karnında herşeyi duyar ve farkeder.Lütfen anne babalar daha dikkatli olun.Bir zamanlar siz de çocuktunuz.Bunu unutmayın.
hikayenin son cümlesi beni yüreğimin tam orta yerinden vurdu..
ANNE N’OLUR BENDEN ÖNCE ÖLME…
ben de babasını hiç sevemeyen bir çocuktum..hala da sevmiyorum..Ne yazık ki insanlar babalarını seçemiyorlar..çocuktum, herçocuğa sordukları gibi bana da sorarlardı: ençok babanı mı seviyorsun anneni mi diye…Babamın olmadığı demlerde ANNEMİ derdim bağıra bağıra, sevinçle…Babam varsa korkardım ondan..korkumdan severdim onu…
şuan istanbul’da akşam ezanları okunuyor ve canı yürekten dua ediyorum..ALLAH’IN NE OLUR ANNEM BENDEN ÖNCE ÖLMESİN…
çok üzüldüm,ağladım.çocuklar anlamaz sanmayın.çocuk kalbi sizden daha fazla anlayabilir ne olup bittiğini .anne biz çocuklar için çok değerlidir.anne olmazsa biz yaşayamayız.baba da önemli ama kendini sevdiren baba.annem ölmesinnn.
cok duygulandim cok agladim bende annemin olmesini istemiyorum hic birimizin annesi olmesin tesekkurler
BENDE BABAMI ÇOCUK YAŞTA KAYBETTİM HERKEZ FARKLI ŞEYLER DEDİ ANNEMLE İLGİLİ AMA BENDE ANNEMİ SEVİYORUM İYİKİDE O BENİM ANNEM SENDE BENDEN ÖNCE ÖLME OLUR MU ANNEM
BNDE ANNEMİ ÇOK SEİVOM HAYATTAKİ TEK VARLIĞUIM