Abdülhak Hamid’in tuhaf bir hali vardı: Memleketin meselelerinden, mahrumiyetlerinden, ahlak düşkünlüğünden, siyaset palavralarından vesair fenalıklardan bahsedilmesini istemez, fakat bu bahisleri de hep kendisi açardı. Daima yüzünü ekşiterek dostlarının fikirlerini dinler ve dinledikten sonra da şu güzel vecizesini her sefer tekrar ederdi:
– Biz, cennette oturan zebanileriz!
Hazırlayan:www.hikayearsivi.net | KuTuL KuLuB
OKUDUN
0%
TEBRİKLER… Bu hikâyeyi sonuna kadar okudun.

BU HİKAYEYİ OKUYANLAR ŞUNLARI DA OKUDU