ZİYA PAŞA MI, GENERAL ZİYA MI?[Hazır Cevaplar Espriler] Cumhuriyet’ten sonra bazı “paşa” unvanlarının kaldırılıp, yerine “general” denildiği günlerde, genç ve gayretkeş bir edebiyat öğretmeni lisedeki son sınıfa girmiş. O gün Ziya Paşa’nın şiiri okunacakmış. Hoca ilk defa söz alarak öğrencilerine şöyle demiş: – Çocuklar, şimdi sizinle General Ziya’yı okuyacağız.” ________________________Hazırlayan: Kerim Melleş, www.hikayearsivi.net
ZİYA PAŞA MI, GENERAL ZİYA MI?[Türk Tarihinden Damlalar] Cumhuriyet’ten sonra bazı “paşa” unvanlarının kaldırılıp, yerine “general” denildiği günlerde, genç ve gayretkeş bir edebiyat öğretmeni lisedeki son sınıfa girmiş. O gün Ziya Paşa‘nın şiiri okunacakmış. Hoca ilk defa söz alarak öğrencilerine şöyle demiş: – Çocuklar, şimdi sizinle General Ziya’yı okuyacağız.” _______________________Hazırlayan: Kerim Melleş, www.hikayearsivi.net
Lise birinci sınıfa kadar başarılı bir öğrenciydi Zeynep. İkinci sınıfa geçmişti, ama dersleri zayıftı. Sınavlardan sürekli düşük notlar alıyordu. Arkadaşlarıda, öğretmenleri de akıl erdiremiyorlardı. Zeynep’ e bir şey soramıyorlardı. Çok sinirliydi ve hemen kızıp, arkadaşlarına bağırıp çağırıyordu. Öğretmenleri Halil Bey’le birlik olup Zeynep’in sorununun ne olduğunu öğrenmeye karar verdi arkadaşları. Altı arkadaşı ile Öğretmenleri Halil…
İlk görüşte aşk derler ya inanmazdım taki lise 1. sınıfa kadar… Ben hayatımda zaten aşk yaşamamışım o zaman anladım onu görünce… Okulların açıldığı ilk gün idi. Okul kapısından içeri giriyordum birden birisiyle çarpıştım özür diledim. O an o gözlerinin içime işlediğini fark ettim. Sıraya girdik öyle birşey oldu ki yan yana geldik. Tabi ikimizde…
Birinci sınıfa başlayan çocuklara öğretmen, babalarının mesleklerini soruyordu: – Söyle bakalım Tuna, baban ne iş yapıyor? Tuna: – Otobüsleri kaldırıyor efendim, dedi. Bir sıra önde oturan bir çocuk yanındaki arkadaşına yavaşça sordu: – Pek iyi anlayamadım, neymiş babası? Arkadaşı büyük bir saflıkla cevap verdi: – Vinçmiş, vinç! www.hikayearsivi.net
Bir zamanlar din düşmanı öğretmenlerin tatbik ettikleri meşhur bir “şeker hikayesi” vardır; ceplerine şeker koyarak sınıfa girerler ve miniklere sorarlardı: – Çocuklar, Allah var mı? Afacanlar daha akıllı oldukları için genel cevabı verirlerdi: – Eveeeet! Minik yavrulara bir şeyler(!) öğretmek aşkıyla yanıp tutuşan öğretmenler bu kez: – Öyleyse isteyin bakalım, acaba size şeker verecek…
ßen Diyarbakırlıyım… 17 Yaşındayım…. Sınıfımda bir kız var onunla lise birde aynı sınıfa düştük. İlk gördüğümde sadece beğenmiştim. Onu Sevmek aklımdan bile geçmedi… Ama ne olduysa sonra oldu. Okulun sonlarıydı. Dersler artık boş geçiyordu. Bir baktım kız benim önümdeki sırada oturuyor. Biraz muhabbet ettik. Sonra ders yine muhabbet ettik. Akşam okuldan çıktık. Onu dışarda…
Nadir o gün son saatteki Tarih dersine kadar sınıftaydı. Ama tarih dersinde öğretmen Safevîlerin çöküşünü anlatmaya başlayınca birdenbire hastalandı ve dışarı çıktı. Dersin sonuna doğru sınıfa dönünce öğretmen sordu: – Ne zamandan beri yoktun sen? – Safevîlerin çöküşünden beri öğretmenim!
Erkekler ağlamaz lafı bana göre değil. Ağlamaktan hiç utanmadım,duygularım,acılarım beni boğduğu zaman hep ağladım.Yine ağlıyorum… Sizleri tanımıyorum ama sizlerle paylaşmak istiyorum.Lütfen; bu satırlara bir seven olarak sahip çıkın ve lütfen yazılı satırlar olarak geçmeyin. Okudukça yeryüzünde insanlar neleri yaşarmış diyeceksiniz buna eminim. Bir memur ailenin en küçük çocuğu olarak babamın tayininin çıktığı bir köye taşındık….
Şükran Günü çok yakındı ve öğretmen sınıfındaki öğrencilerinden müteşekkir oldukları bir şeyin resmini çizmelerini istemişti. Çoktan büyümüş ve yuvadan uçmuş çocuklarına müteşekkir bir anneydi kendisi de. Onları kucağında taşıdığı günleri özlüyordu. Öğrencilerine bakarken kendi kendine düşündü. Bu küçük şehrin çocukları ne kadar da yoksul. Bu zavallı çocukların müteşekkir olacakları ne kadar az şeyleri var. Bu…
