SABIR TAŞI İBRAHİM[Tanıdığım Ünsüzler] Kadir gecesinde değil, kocakarı soğuklarının hüküm sürdüğü gecede dünyaya geldi. Anasından emdiği süt burnundan gelmedi. Çünkü o, ana sütü emmedi. Belâlar bağdaş kurup evin köşesinde otururken, o eli böğründe, belanın emrinde pösteki sayıyordu. Halinden şikayet etmedi. Pöstekinin her kılında “Hasbünallah” diyerek belaları da helva gibi tatlandırdı. Elin kısmeti Hint’den Yemen’den gelirken…
Taksisi ile cadde ışıkları altında yol alıyordu. “İki-üç müşteri daha bulursam eve dönüp uyuyacağım.” diye düşündü, yorgundu. Taksisine bir an sevgiyle baktı, mırıldandı; “Ekmek teknem” Gözü önce yolda sızmış bir sarhoşa sonra da çöpleri karıştıran birine takıldı. Kendisini kıyasladı sevindi; “İyisin, iyisin!…” Saatine baktı, bir Of çekti, “Bir müşteri çıksa artık, boşa dolanıp duruyorum.” Ertesi…
Sabah kahvaltıda anne “Ayşecik, bugün doğum günün” dedi. Ayşecik çok sevindi. Ömercik sordu: – Benim doğum günüm ne zaman? Anne “Beş ay sonra ” dedi. “Şimdi Şubat. Sonra Mart, Nisan, Mayıs, Haziran. İşte doğum günün o zaman” Ömercik üzüldü. “Daha çok var” dedi. Anne pasta yaptı. Hala kek pişirdi. Ayşecik masayı hazırladı. Baba mum getirdi….
