İlk görüşte aşk derler ya inanmazdım taki lise 1. sınıfa kadar… Ben hayatımda zaten aşk yaşamamışım o zaman anladım onu görünce… Okulların açıldığı ilk gün idi. Okul kapısından içeri giriyordum birden birisiyle çarpıştım özür diledim. O an o gözlerinin içime işlediğini fark ettim. Sıraya girdik öyle birşey oldu ki yan yana geldik. Tabi ikimizde…
Takvim yaprakları 1944’ün Ağustos’unu gösteriyordu. Dokuz ay süren bir hapis hayatından sonra Emirdağ’da ikamete mecbur edilmişti. Burada da kimseyle görüştürülmüyor, kapısına gelen geri çevriliyordu. Kapısında devamlı bir bekçi bekliyordu. Hizmetindeki talebeleri bile ayrı bir evde kalmak zorunda bırakılmıştı. Baskının ve takibin her türlüsü uygulanıyordu. Böyle bir durumda, her şeyi göze alarak ona sahip çıkan…
Beş yaşlarında, üç çocuklu bir ailenin küçük çocuğuydum. Annem, babam, ablam, ağabeyim ve ben mutluluk içinde yaşıyorduk. Mutluluğumuzu paylaştığımız, Fino adında sevimli mi sevimli bir de köpeğimiz vardı. Zamanımın çoğunu küçük bahçemizde, ağaçların altında köpeğimizle oynayarak geçirirdim. Sabah olunca babam işine, ablam ve ağabeyim okula giderler, ben evde annemle yalnız kalırdım. Akşamın olmasını, ailemin bir…
Nasıl yaptım o hatayı hala anlayamıyorum! Aradan üç yıl geçmesine rağmen aklıma geldikçe yüzüm kızarıyor, utanıyorum. İlkokul yıllarıydı. Otuz öğrencili bir sınıfımız vardı. Arkadaşlarımla çok iyi anlaşıyor, birbirimizi çok seviyorduk. Özellikle birkaçıyla okuldan sonra da beraber oluyor, oyunlar oynuyorduk. Aramızdan su sızmıyordu. Bir gün önümdeki sırada oturan arkadaşım Orhan sevinçli bir şekilde: – Arkadaşlar size…
Yıllar ne çabuk gelip geçiyor. Daha dün denilecek kadar zaman önce çocuktum, şimdi yetişkin biri oldum. Zaman gelecek her canlı gibi bu dünyadan göçüp gideceğim, diyordu Fatih Bey içinden. Yıllar öncesiydi. Fatih büyüklerinin şefkatli kollarında bebekliğini geçirmiş, yaşı yedi olduğunda okuluna başlayacaktı. Okulların açılma dönemi yaklaştıkça okula başlama isteği ve heyecanı artıyordu. Hergün babasına okul…
Yıllar öncesiydi, çocukluğumu geçirdiğim köyümde sakin bir hayat yaşıyordum. Köyüm çok güzeldi, hâlâ da öyledir. Kışın kar yağması ile beyaz gelinliğini giyer, yazın çiçeklerin açmasıyla ağaçların yeşermesiyle mis gibi bir kokuya bürünür, yeşil elbisesini de giyerdi. Temiz havası, insanların ciğerlerine adeta bir merhem olur, insanlarının uzun ömürlü olması da sanırım bundandır. Çocukluğum bu güzel köyde…
Babasının bahçede kurduğu salıncakta keyifle sallanmakta olan Rasim kendisini daldan dala konan bir kuş kadar hafiflemiş hissediyordu. Çamaşır asmakta olan annesi seslendi: – Yavrum, azıcık da kardeşin binsin de hevesini alsın. Bak, sen epeydir sallanıyorsun. Rasim o zaman farkına vardı. Kendisinden beş yaş küçük kardeşi ağacın dibine çömelmiş, ağlıyordu. Ah şu küçük kardeşler yok mu,…
Babası, Bediüzzaman’ın yakın dostuydu. Adilcevaz’da oturuyorlardı. Okula kayıt olacaktı. Babasıyla birlikte gemiyle Van’a gelmiş, ancak gemi tehir olduğu için gecenin geç bir saatinde şehre ulaşmışlardı. Masum Efendi, oğluna: – “Şimdi amcanlara gidemeyiz. Onlara rahatsızlık vermeyelim. En iyisi Molla Said’e gidelim. Onunla sabaha kadar sohbet eder, vakit geçiririz. Onun sohbetine doyum olmaz.” dedi. Bediüzzaman, Nurşin Camiinde…
Aişe Yol arkadaşım… Ben otobüse binerdim okula gitmek için. O da tam dört durak sonra gelir otururdu yanıma. Hep anlatırdım uçarı hikâyelerimi, olgunlukla dinlerdi ve bazen de hakkı tavsiye ederdi. Hastane yolunu birlikte yürürdük, susardı genelde, kafası karışıktı belki, ya da bir derdi vardı ama söylemezdi. Düzenli olarak namaz kılardı, ben kılmazdım. Abdest almak zor…
Küçük çocuk okula yeni başlamıştı eve geldiğinde annesi okuldaki ilk gününün nasıl geçtiğini sordu çocuk da: “Anne okulda bile yalan söylüyorlar.” dedi. Şaşkınlık içinde anne oğluna:”Olur mu öyle şey?” dedi, Çocuk ta: “Anne bizim sınıfımızın başında birinci sınıf yazıyor fakat sıraların hepsi tahtadan… 🙂 Gönderen: Ufuk Çakır E-Mail: U_CAK_89@hotmail.com
