1969 İstanbul doğumlu,Evli, Ömer Faruk ve Enes Emre isimli 2 evlat sahibi bir anneyim.Yaradanın ‘OKU’ emriyle muhatab olmuş her birey gibi okuyarak başladım işe. ‘KALEMLE YAZMAYI ÖĞRETEN RABB’ adına,hayatın içinden olayları yazmaya başladım. Çevremizde görebileceğimiz,içimizde yaşayan insanların ,bazen bizlerin yaşamları oldu yazdıklarım. Yazarken bana,okurkende diğer insanlara örnek olması ilk hedefimdi.Allaha Celleye hamd olsunki,gelen tepkiler…
O gece, hep odanın bir köşesinde kıbleye doğru durmuş olan annesinin sözlerine kulak veriyordu. O Cuma kunudunu, annesinin rüku, sucud, kıyam ve kunudunu izliyordu. Henüz çocuktu. Annesinin erkek-kadın bütün Müslümanlar için hayır dua ettiğini, bir bir isimlerini saydığını, yüce Allah’tan her biri için saadet, rahmet, iyilik ve bereket istediğini duyan çocuk acaba annesi kendisi için…
Bu ülke öyle bir ülke ki, herşey bolmuş Ağaçlarla, Çiçeklerle dolu bahçelerin yer aldığı, Herkesin huzurlu yaşadığı, Üzerinde pamuk gibi bulutların dolaştığı, Güzel bir ülke imiş. Her köşesinde yemyeşil, Mis gibi kokan ağaçları, Bağrında binlerce çeşit canlının barındığı Göz alabildiğine yükselen ormanları varmış. Kuşlar şakır, koyunlar melermiş. Rengarenk kelebekler uçuşurmuş kırlarda, Rüzgar da ılık esermiş…
Adam maça gitmiş. Aldığı bilet tribünün en uzak köşesinde. Yerine oturmuş birinci devreyi güç bela seyretmiş. O arada ön tarafta tam ortada bir koltuğun boş olduğunu fark etmiş. Devre arasında sıralar arasından geçip o boş yere ulaşmış. Yan koltuktaki adama sormuş: – “Burası boş mu?” – “Boş, demiş adam…” – “Nasıl oluyor bu tıklım tıklım…
Resulullah (s.a.v) bir gece zevcesi Ümmü Seleme’nin evinde idi. Gece yarısı uykudan kalkıp evin karanlık bir köşesinde dua ve ağlamakla (Allah’a yalvarıp yakarmakla) meşgul oldu. Ümmü Seleme, Resulullah (s.a.v)’ı yatağında görmeyince kalkıp onu aramaya koyuldu. Bir de baktı ki Resulullah (s.a.v) evin karanlık bir köşesinde durup ellerini göğe kaldırmış, ağlayarak Allah’a şöyle yalvarıp yakarıyor: –…
