İmam Ahmed b. Hanbel (rahmetullahi aleyh) anlatıyor: “Kur’an’ı ezberliyordum, hadis ilmine yönelince (Kur’an ezberimle) meşgul olamaz oldum. Ben de Allah’tan Kur’an’ı ezberlemeyi bana lütfetmesini istedim. Fakat duamda, bana ezberimi tamamlamayı kolaylık, ferahlık anında nasip et demedim. Sonuç olarak, onu ancak zindanda ve prangalar arasında ezberleyebildim. Bu yüzden, Allah’tan bir şey istediğiniz zaman, “bana kolaylıkta, ferahlıkta…
Şevket Arı Amca’nın Nasihati: Dolmadan Taşma! – 1957 Ankara’da askerliğimi bitirdiğim yıllardı. Kartal’a dönmemiş, dini eğitimimi tamamlamak için Ankara’da, Dikmen’de kiraladığım bir pansiyon orasında kalıyor, bir yandan da derslere devam ediyordum. Okuyordum ama yazmaya da meraklıydım. Bir gün devamlı okuduğum Yeni Sabah Gazetesine “İctimai Terbiye” konusunda bir makale yazıp göndermek istedim. Yazdığım makaleyi önce yakından…
Cüneyd-i Bağdadî Hazretleri şöyle anlatıyor: — Üstazım oldukça hastaydı. Onu ziyarete gitmiştim. Benimde o sırada elimde bir yelpaze vardı. Onunla hocamı rahatlatmak istedim. Bana şöyle söyledi: — Evladım Cüneyd! Elindeki yelpazeyi bırak, yelleme, çünkü ateş yelledikçe daha çabuk tutuşur, daha sür’atli yanar. Ben elimdeki yelpazeyi bıraktım. Daha sonra: — Efendim, bir vasiyetin var mı, dedim…
Gökyüzünde dünyayı yaşarken sonsuz özgürlüğümle birlikte, yaşamı arıyordum ne olduğunu bilemeden… Bir su damlasıydım, güneşin ışıklarında renklerle oynayan, karanlıklarda yıldızlarla konuşan… Mutluydum rüzgarla birlikte maviliğe savrulurken, mutluydum kuşlarla kanat çırparken, mutluydum gökkuşağı olup renkleri saçarken… Takılmışken bir bulutun peşine, görürdüm yaşayanları yeryüzünde… Hepsi zamanla koşar gibi, hep bir şeylerin peşinde… Bazen bir kuşun kanadına karışır,…
Hayatım boyunca bir tek hayattan nefret ettim ben… Çünkü sevdiğim bütün herşeyi aldı elimden. İstediğim bütün herşeyi ise çok gördü bana.Küçüklüğümden beri huzurlu bir aile istedim vermedi. Öyle bir aileydi ki istediğim her zaman arkamda olan her şeyimi paylaşabileceğim ve hep onlarla gülmeyi, onlarla ağlamayı ilke edinebileceğim bir aile. Ama olmadı belki de o yüzden…
Hayatım boyunca bir tek hayattan nefret ettim ben… Çünkü sevdiğim bütün herşeyi aldı elimden. İstediğim bütün herşeyi ise çok gördü bana.Küçüklüğümden beri huzurlu bir aile istedim vermedi. Öyle bir aileydi ki istediğim her zaman arkamda olan her şeyimi paylaşabileceğim ve hep onlarla gülmeyi, onlarla ağlamayı ilke edinebileceğim bir aile. Ama olmadı belki de o yüzden…
Çok istedim Yaban Gülüm hayatta bir dost bulmayı.. Ama insan bir dikendir batar kalbine dediler. Güvenmek istedim acılara esir ettiler. Seni buldum Yaban Gülüm dağların en kuytusunda.. Çiçeklerin en solmazında,yalnızlıkların en derinliklerinde. Sen Yaban Gülüm;yalnızlık nedir bilirmisin? Yıldızların altında ağladın mı geceler boyunca? Haline bulutlar gözyaşlarını döktüler mi? Doğan güneş; “ben senin için doğmuyorum” der…
