İstanbul’u aldıktan sonra Fatih Sultan Mehmet’e bir çok şair kaside sunup bahşiş alırmış. Onlardan biri olan Türkmen saz şairinin beyti ise şu şekildeymiş: – Devletli hünkarım, sabahınız hayırlı olsun. Yediğiniz bal ile kaymak, güzergahınız çayır olsun. Padişah şairin bu mısralarını çok beğenmiş ve ona iyi bir bahşiş vermiş. Padişahın adamları bu işe şaşırmışlar…
Nüktedan birini bir suçtan dolayı tutuklayıp padişahın huzuruna çıkardılar. Suçu sabit olduktan sonra padişah – “Burnunu delin şunun!” diye emir verince nüktedan adam – “Hünkarım; vallahi burnumda iki delik var ve üçüncü deliğe de hiç ihtiyacım yok!” cevabını verdi. Bunun üzerine padişah güldü ve suçluyu bağışladı.
Padişah nedimlerine bir bilmece sordu: – Bilin bakalım. Geçen yıl gelmedi; bu yıl gelmez ve gelecek yıl da gelmeyecek. Bir köşede duran görevli öne çıktı: – Benim maaş hünkarım! Padişah güldü ve bahşiş verdi ona.
Bir gün Meliküş-şüera Saba ile Fethali Şah başbaşa oturuyorlardı. Arada bir şiir söyleyen Fethali Şah zayıf şiirlerinden birini ballandıra ballandıra Meliküş-şüera’ya okuyup fikrini sordu. Özü sözü doğru ve dobra dobra bir adam olan Meliküşşüera: – “Zayıf bir şiir. Hünkarım şairliği bırakıp şehriyarlıkla uğraşsalar daha iyi olacak ” dedi. Dedi ama Fethali Şah bu cevap üzerine…
