İSTANBUL’UN İNGİLİZ İŞGALİ altında olduğu günlerdi. Genç bir talebesiyle Bayezit’ten Sultanahmet’e doğru gidiyorlardı.İstanbul Üniversitesi Kütüphanesinin önüne geldiklerinde tanıdık bir simayla göz göze geldiler. Bediüzzaman, adama yaklaştı: “Beni tanıdınız mı?” “Elbette tanıdım,” dedi. “Bediüzzaman Said Efendi değil mi?” “Ta kendisi” dedi Bediüzzaman. “Peki siz beni tanıdınız mı?” “Nasıl tanımam?” diye cevap verdi Bediüzzaman. “Evinizde misafir olup…
Kastamonu’da kaldığı günlerdi. Talebesi Mehmed Feyzi ile birlikte Karadağ’a çıkıyorlardı. O sırada Kastamonu’nun efeleri, yol üzerinde bir ağacın altına oturmuş, içki sofralarını da kurmuş demleniyorlardı. Mehmed Feyzi bu adamları tanıyordu. Kastamonu’nun en belalı insanlarıydı. İyilikle bile olsa bir söz söylemek, bir şey anlatmak mümkün değildi. Bediüzzaman’a bir zarar gelmesinden korkarak endişelenmişti. Kendi kendine dualar…
Van’da, Vali Tahir Paşanın konağında kaldığı günlerdi. Bir gün basit kıyafetli bir köylünün kapıda kendisini beklediğini söylediler. Kapıya koştu. Gelen babasıydı. Bir merkeple Nurs’tan kalkmış, Van’a oğlunu görmeye gelmişti. Bediüzzaman sevinç içinde babasının ellerine sarıldı, öptü. Halini hatırını sordu. Annesi ve kardeşleri hakkında bilgi aldı. Mirza Efendi, kapıda oğlunu, – “Oğlum, burada benim, senin baban…
