Sakarya Meydan Savaşı zaferle sona ermiş, Gazi Ankara’ya dönüyormuş. Karşılama törenine katılan halk, Gazi geçtikçe alkış tutuyor ve arkasından büyük bir alay halinde ilerliyorlarmış. Meclis binasının önüne gelinmiş, Gazi bakmış ki alayın başında bulunanlar yukarıya doğru yol almakta. Meğer bu tören şöyle düzenlenmiş: “Cemaat” halinde Hacı Bayram Veli’nin türbesine gidilecek, onun “yüksek maneviyatının yardımıyla”…
Birgün evde oturuyorduk. Birden kapı çalındı. Karşımda saçı sakalı birbirine karışmış üzeri epeyce kirli yaşlı bir adam duruyordu. Allah rızası için bir sadaka diyordu. O güne dek kapıya gelen dilencilere hep kızardım ama o gün nutkum tutuldu. Yaşlı adama annemim pişirmiş olduğu poğaçalardan verdim. Adam gitti. Sonra birden içime bir sızı doğdu. Arkasından koştum ama…
Bir gün ermişlerden birine: “Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?” diye sormuşlar… Bakın göstereyim demiş, ermiş. Önce “Sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak” onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine. Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar. Ermiş “Bu kaşıkların ucundan tutup…
Sebe ahalisi büyük bir nimete ermiş bolluk ve bereket içerisinde yaşıyorlardı. Şehirleri mamur, köyleri birbirine yakın, ekinleri meyve sebzeleri oldukça boldu. Bu bolluk bir müddet sonra onların azmasına sebep oldu : – “Köylerimiz şehirlerimiz birbirine çok yakın, biz bunların birbirine uzak olmasını istiyoruz. Biz bu köşkleri, bağ ve bahçeleri, bu güzel kadınları istemiyoruz. İçinde canavarlar…
