YARIN EKMEKLE İFTAR[Ramazan-Oruç Hikayeleri] Mübarek ayın ilk haftalarıydı. Kardeşimle birlikte yetişiriz diye evimizden yarım saatlik uzaklıkta pasaja gitmiştik. Fakat zaman o kadar hızlı geçmiş ki, iftar olmasına beş dakika var. Paramızın neredeyse hepsini orada harcadık. Dışarıda çok hızlı bir yağmur… Annem telefon açtı, “Neredesiniz kızım güzel yemekler yaptım!” dedi. Bir yere gidemiyoruz… Para yok, yağmur…
Biri arkadaşına: – “Haydi; bizim eve gidelim de ekmekle tuz yiyelim” dedi. Adamcağız “Ekmekle tuz”un leziz yemeklere kinaye olduğunu düşünüp arkadaşıyla birlikte yola koyuldu. Ama gerçekten de önüne birkaç somun ekmekle tuz konulunca şaşırdı kaldı; ama sesini de çıkarmadı. Derken kapı çalındı. Bir dilenci gelmişti. Ev sahibi: – “Git, yoksa yaralarım seni!” dedi. Misafirin sabrı…
Nasreddin Hoca’nın evine bir gün üç molla misafirliğe gelir. Üçü de birbirinden obur şeylermiş. Hoca ne yemek çıkarmışsa silip süpürmüşler. O kadar ki sahanlarda yemek bitince, bunu da “sünnettir” diye ekmekle iyice sıyırırlarmış. Bu sırada odaya Hoca’nın oğlu girmiş. Mollalar Hoca’yı memnun etmek için: – Aman ne guzel çocuk…Adı ne bunun? diye sormuşlar. Hoca: –…
Adam bir doktora giderek : – “Doktor bey, sakalım ağrıyor” dedi. – Ne yedin bugün ? – Ekmekle buz. – Defol şurdan! Ne derdin adam gibi , ne yediğin!
