Kastamonu’da kaldığı günlerdi. Talebesi Mehmed Feyzi ile birlikte Karadağ’a çıkıyorlardı. O sırada Kastamonu’nun efeleri, yol üzerinde bir ağacın altına oturmuş, içki sofralarını da kurmuş demleniyorlardı.   Mehmed Feyzi bu adamları tanıyordu. Kastamonu’nun en belalı insanlarıydı. İyilikle bile olsa bir söz söylemek, bir şey anlatmak mümkün değildi.   Bediüzzaman’a bir zarar gelmesinden korkarak endişelenmişti. Kendi kendine dualar…