GİTTİ KAFİYE[Hazır Cevaplar Espriler] Abdülhak Hamit, bir şiir üzerinde çalışıyordu. Aniden hizmetçisi içeri girdi. O sırada yazmakta olduğu şiir için bulduğu kafiyeyi unutuverdi. Adı “Nafiye” olan hizmetçisine sinirlenerek şöyle dedi: “Geldi Nafiye, gitti kafiye!…” ________________________Hazırlayan: Kerim Melleş, www.hikayearsivi.net
Oymak beyi, izci adaylarını karşısına toplamış, onlara izciliğin ilkelerini anlatmaya çalışıyordu: – Bakın çocuklar, dedi. Bir izci, her gün, hiç olmazsa bir kez birine yardımcı olmalıdır. Hastalara…Yaşlılara…Muhtaçlara… Her sabah okula geldiğiniz zaman size bir gün önce nasıl bir iyilik yaptığınızı soracağım. Tamam mı? Ertesi sabah oymak beyi çocukları toplayıp sordu : – Söyleyin…
Oldum olası babasıyla küçüklükten beri hiç anlaşamazdı. Uyarılarını dikkate almamak, en belirgin özelliğiydi. Babasını kızdırmaktan zevk aldığı da söylenebilirdi. Hiçbir zaman kendisini babasına beğendirememişti. Gerçi böyle bir derdinin olduğu da söylenemezdi. Babası devamlı olarak “Sen hiçbir zaman adam olmayacaksın!” derdi. “Senin milletin başına bela olmandan korkuyorum.” sözleri ağzından hiç eksik olmazdı. Çocukluk…
Zekeriyya (a.s.) son derece cömerti ve kendi el emeği ile maişetini temin ederdi. Bir keresinde bir inşaat işinde çalışıyordu. Çalışma arasında, ancak kendisine yetecek kadar ekmek getirdiler. Zekeriyya (a.s.) kendisine verilen ekmeği yerken, yanına başkaları da geldi. Zekeriyya (a.s.) onları yemeğe dâvet etmedi. Onun cömertliğini bildikleri için, gelenler, bu tutuma şaştılar. Zekeriyya (a.s.) ekmeğini bitirdikten…
İmam Sadık (a.s) üstünde iş elbisesi, elinde kürek, bahçesinde çalışmakla meşguldü. Öylesine çalışıyordu ki, ter baştan ayağa bütün vücudundan akıyordu. Bu haldeyken, Ebu Amr’ı Şeybani gelerek, ve İmam’ı böylesine zahmet ve meşakkat içinde gördü. Kendi kendine “şayet imamın, bizzat eline kürek alıp, bu işe girişmesinin sebebi, başka kimsenin olmamasından ve çaresizlik yüzündendir” dedi. Yaklaştı, “O…
Ateşgede, İranlı bir köle, Hz. Ömer Efendimizi namaz kılarken sırtından hançerlemişti. Namazını tamamlamak için belini doğrultmaya çalışıyordu. Yanındakiler, “Sen namaz kılamazsın.” dedikçe, o “namaz” diyor, Rabb’ine “namaz” diyerek yürüyordu. Kendini kaybetmeye başlamıştı. Adeta komaya girmişti. Uyandırmaya çalışıyorlar, bir türlü muvaffak olamıyorlardı. Bir ara içeriye ashabın gençlerinden Misver İbn-i Mehrame girdi. “Emir-ül Mü’minin’i uyandıramıyoruz!” dediler….
