Ayşecik’ in babası sarayın sütçüsüydü. Saray yakınlarındaki bir kasabada küçük bir çiftliği vardı. Her sabah saraya taze süt götürürdü. Çiftliklerinden saray rahatça görülüyordu. İki yıldır Ayşecik arada sırada, “ Baba ben de seninle geleyim. Sarayın nasıl bir yer olduğunu çok merak ediyorum “ der dururdu. Fakat babası, Ayşecik’ in kaybolacağından korkar, “ Biraz büyü de…
Bir gün bir kız varmış annesi hastalanıp ölmüş. Babasıyla kalmış, babası bir kadını eve getirmiş. Yanında 2 kızları varmış ve birgün sonra babası ölmüş ve üvey annesi ve kardeşleri kıza kötü davranıyolarmış. Onu küllü bir yere koymuşlar ve prens baloya bütün kızlar gelecek demiş ve üvey anne bunu duymuş ve hazırlanıyormuş. …
Oldum olası babasıyla küçüklükten beri hiç anlaşamazdı. Uyarılarını dikkate almamak, en belirgin özelliğiydi. Babasını kızdırmaktan zevk aldığı da söylenebilirdi. Hiçbir zaman kendisini babasına beğendirememişti. Gerçi böyle bir derdinin olduğu da söylenemezdi. Babası devamlı olarak “Sen hiçbir zaman adam olmayacaksın!” derdi. “Senin milletin başına bela olmandan korkuyorum.” sözleri ağzından hiç eksik olmazdı. Çocukluk…
Ahmet’in köyünde insanlara yeni bir kazanç kapısı açılmıştı. Hayvancılıktan geçimini sağlayan köylü artık sütünü de değerlendirebiliyordu. Köylülerin refah seviyesi bu sayede biraz daha artmıştı. Yaz mevsiminde artan süt kış mevsiminde biraz azalıyordu. Yeşil çimenleri bulamayan hayvanların kışın fazla süt vermesi mümkün olmuyordu. Henüz ilkokul çağında olan Ahmet bunu anlıyordu, ama anlayamadığı bir konu vardı. 0…
Babası, Bediüzzaman’ın yakın dostuydu. Adilcevaz’da oturuyorlardı. Okula kayıt olacaktı. Babasıyla birlikte gemiyle Van’a gelmiş, ancak gemi tehir olduğu için gecenin geç bir saatinde şehre ulaşmışlardı. Masum Efendi, oğluna: – “Şimdi amcanlara gidemeyiz. Onlara rahatsızlık vermeyelim. En iyisi Molla Said’e gidelim. Onunla sabaha kadar sohbet eder, vakit geçiririz. Onun sohbetine doyum olmaz.” dedi. Bediüzzaman, Nurşin Camiinde…
