Şeyh Şiblî Hazretlerine bir zat gelip: — Ya Şeyh! İkiyüz dirhem gümüşün zekatı ne kadardır? Diye sordu. İmam Şiblî: — Sana düşeni mi söyleyeyim, yoksa bana göre mi? Dedi. O adam: — Her ikisini de anlat dedi. Şeyh Şiblî: — İkiyüz dirhem gümüşten sana düşen zekat miktarı beş dirhemdir. Ben ise, ikiyüz dirhemi dağıttıktan sonra…
Bana sevgiyi anlatsana. Belki inanmayacaksın ama inan hiç tatmadım o toz pembe düşleri. Hani insanın ayakları yere basmıyormuş, kötülük kalmıyormuş dünyasında, onsuz bir an bile yapamıyormuş, ekmeğin tuzun havan suyun oluyormuş. En pısırık adam bile ona zarar geleceğini anlasa dikilirmiş koca dünyanın karşısına, en hırçın ve azgın sular durulurmuş kalbin bir kuş gibi atarmış onun…
Hoca, küçük yaşta da beklenmedik şakalar yapar, etrafındakileri şaşırtırmış. Anası terzi çıraklığına vermiş onu. Bir, iki yıl derken, kadıncağız sormuş: – “Oğlum neler öğrendin? Anlat da sevineyim.” – “Olur, anacığım.” demiş Hoca. – “Şimdilik işin yarısını öğrendim. Dikilmiş şeyleri söküyorum. Ömrüm de yeterse, elbise dikmeyi de tez zamanda öğreneceğim.”
Bir tacirin bir papağanı vardı. Kafeslere mahkum edilmiş güzel bir kuştu. Bir gün tüccar Hindistan’a gitmek için yol hazırlığına başladı. Kölelerinin, cariyelerinin her birine ayrı ayrı : – “Sana Hindistan’dan ne getireyim ne istersin?” diye sordu . Her biri ayrı bir şey istedi. Tüccar papağanına da sordu : – “Ey güzel kuşum sana ne getireyim…
Bir tacirin kafeste hapis, maharetli bir papağanı varmış. Tacir Hindistan’a gitmeye karar vermiş. Köle ve cariyelerinin her birine ne istediklerini sormuş. Her biri isteğini tacire söylemiş. Papağana da “Nasıl bir hediye istersin?” demiş. Papağan “Oradaki papağanlara halimi anlat ve benden selam söyle” demiş. Tacir Hindistan’a varınca kırda dolaşan papağanları görmüş. Atını sürüp papağanların yanına gitmiş….
