İki kafadar artık iflasın eşiğine gelmişlerdi. Moiz ve Aron dertli dertli oturuyorlardı. Artık bıçağın kemiğe dayandığı bir gün kapı çalındı ve içeriye bir albay girdi:
– “Sizde” dedi “Haki renkte kumaş var mı?”
Kulaklarına inanamadılar.
Hemen atıldılar: “Evet albayım var, gösterlim.” dediler. Albay, dikkatle kumaşları inceledi. “Çok beğendim”, dedi. Bu sene askerlere iki yüz bin, subaylara elli bin adet renkte elbise yaptıracağız.
Ancak tabii ki benim tek başıma beğenmem yetmez. Generalimin de oluru lazım. Bana bir parça numune verin. Yarın öğlen 12’ye kadar telgraf çekersem iptal ederim. Eğer telgraf gelmezse kumaşları kesip imalata başlayabilirsiniz.”
O gece bitmek bilmedi. Kimi zaman ümitlendiler, kim zaman “ya iptal olursa” diye düşündüler.
Ertesi gün saat 11, 11.30, 11.45, gözleri yolda, korku ile postacıyı beklediler. Gelmesin diye dua ederek. 12’ye beş kala postacı sokağın köşesinden gözüktü. “Belki bize gelmiyordur” diye ümitlendiler. Ancak postacı gelip kapılarını çaldı. Moiz, büyük bir kederle koltuğa çöktü. Aron da çaresiz kapıyı açtı. Postacının elinde bir telgraf vardı. Aron titreyen elleri ile telgrafı açtı, okudu ve sevinçle seslendi:
– “Müjde Moiz, baban ölmüş!..”
OKUDUN
0%
TEBRİKLER… Bu hikâyeyi sonuna kadar okudun.

ben hayatımda bunun kadar süpppeer bir fıkra görmedim harikaydııı
işte bu yaa çok güzeldi çok güldüm.
Ahmetsene katılıyorum cok haklı tebrikler birader
yorumsuz
çoooooooook komik işin içine para girince böyle oluyor işte:)
ölüme bile sevinecek kadar çaresiz kalmamak için her şeyde olduğu gibi itidalli olmak en doğru olanı
işte kapitalizme bu yüzden vahşi kapitalizm diyorlar.yani para hırsının satma isteğinin sonunda nelerle karşılaşılıyor görüyorsunuz
eee naparsın ticaret bu 😉 demekki ticaretin heryerde baska püf noktalşarı varv :p
bizde degerlerimizi yitirdik ve ayni hale geldik…(herkesi ayni kefeye koymuyorum)
PARA, bu işte başka bişeye benzemiyo
yahudi heryerde yahudidir ..kendi menfeatleri için dünyayı bile yakarlar.bu PEYGAMBER DÜŞMANI münafıklar
ticaret hayatı, gerçekten başkaymış.. 🙂
dehşet bişey