Sevgililer Günü geleneğinin başladığı Eski Roma’da 14 Şubat, tüm tanrı ve tanrıçaların kraliçesi sayılan ve aynı zamanda kadın ile evlilik tanrıçası olan Tanrıça Juno’nun onurlandırıldığı bir gündür. 15 Şubat’ta ise Lupercalia Festivali başlardı.Bu festivalde kızlar ve oğlanlar, birer kağıt parçasına isimlerini yazarlar ve bu kağıt parçalarını kavanoza koyarlardı. Bu kavanozlar aracılığıyla eşleştirmeler yapılır ve…
Günlerce ne alacağını düşündü. Okuldaki bütün oğlanların peşinden koştuğu kıza öyle bir şey almalıydı ki, kız hediyeyi aldığında onu ne kadar çok sevdiğini, gerçekten, bugüne kadar selâmlaşmalar dışında hiç konuşmasalar bile aşkının büyüklüğünü anlasın. Aslında nelerden hoşlandığını bile bilmiyordu. Önce ona şöyle pahalı, göz kamaştırıcı bir mücevher almayı düşündü. Kızlar parlak şeylere bayılır, hele mücevherlere……
Kan rengi, kıpkırmızı güllere bayılırdı. Zaten onlarla adaştı da. Rose… Gül… Kocasının sevgili Rose’u… Her yıl Sevgililer Günü’nü kapının önünde bulduğu enfes fiyonklarla süslü kucak dolusu kırmızı güllerle kutlardı. Hiç aksamadan. Hatta, eşini kaybettiği yıl dahi kapısı çalınmış, gülleri kucağına bırakılmıştı..Tıpkı geçmişte olduğu gibi, küçük bir kartla birlikte.. Her yıl güllere iliştirdiği karta aynı cümleleri…
