Şah-ı Nakşibend Hazretleri anlatır:     – “Bir kış günüydü. Beni bir cezbe hali kapladı. Kendimden geçip, kırlarda, sahra ve dağlarda, yalın ayak, başı açık gezip, dolaşmaya başladım. Ayaklarım yarılıp, parçalandı. Bu halde iken içimde gece hocam Emir Kilal (k.s.)’in sohbetine gitme arzusu uyandı.     Bu arzu ile huzuruna gittim. Talebeler etrafında toplanmış, hocam da baş tarafta oturuyordu….