Emevi halifelerinden Ömer Bin Abdülaziz’in (r.h.) parmağında bir yüzük taşı vardı ki, mücevherciler ona kıymet takdirinde aciz kalmışlardı.   Bir sene kuraklık oldu. İnsanların bedir gibi yüzleri hilale döndü. Ömer Bin Abdülaziz, insanlarda rahat, kuvvet kalmadığını görünce, kendisinin rahat içinde olmasını mürüvvete aykırı gördü. O yüzüğü sattırdı; parasını fakirlere, muhtaçlara verdi. O para onları bir hafta…