Bağdat’ın genç hatibi Cüneyd 7-8 yaşlarındadır. Bir gün babasını ağlarken görür.     – Neler oluyor baba?     – Dayına (Sırriyi Sekati Hazretlerine) zekât için bir kaç gümüş yolladım, almadı. Yoksa ben ömrümü Allah adamlarının beğenmediği şeyleri kazanmak için mi geçiriyorum?     – Müsaade edersen bir de ben deneyeyim.     – Alacağını zannetmem ama sen bilirsin.     Nurlu çocuk dayısına gider…