Gürültücü çocuğu hiç kimse sevmezdi. Çünkü o kadar gürültü yapardı ki yer yerinden oynardı. Hele yürürken çıkardığı sesler dayanılacak gibi değildi. O sokağa çıktığı zaman herkes evine koşar, kapıyı pencereyi sıkı sıkı örterdi.    Bir gün annesi gürültücü çocuğu ekmek almaya gönderdi.    Gürültücü doğru fırına gidip bağırdı:    – Bir tane ekmek istiyorum!    Öyle bağırdı ki arabasında…