İki Maraşlı Türk, Avustralya’ya yerleşiyor. El arabaları ile Sidney caddelerinde bağırıyorlar “Maraş dondurma” diye…Oraya nasıl gittikleri , neden böyle bir tercihte bulundukları bilinmiyor. Maraş’ın o meşhur dondurmasını dünyanın bir ucuna taşıyorlar yıllar önce. Derken I.Dünya Savaşı patlak veriyor. Avustralya hükümeti, ülkenin dört bir yanından Anzakları toplayıp, ellerine silah veriyor. Trenlerle limanlara taşıyor, oradan gemilerle Çanakkale’ye…
İsmail Hami Danişmend, Abdülhak Hamid için şöyle der: – “Hamid vardan hoşlanmaz, yoka can atardı. Hoşlanmadığı var yok olunca, bakışında kıymet kazanır; hoşlandığı yok var olunca gözünden düşerdi.” Onun bu huyuyla alakalı birçok nükteler anlatılır. Mesela bir keresinde kendisine dondurma yemeyi teklif ederler. Bin bir zahmet çekilerek meşhur bir dondurmacıya gelinir. İstenen şey masaya…
– Babacığım, 20 tümen verir misin? Dondurma alacağım da. – Param yok. Çocuk annesine döndü: – Be kadın, erkeğe kıtlık mı düşmüştü de bula bula bu adama buldun?
Eleanor, büyükannesine neler olduğunu anlamıyordu. Büyükannesi şekeri nereye koyduğunu, faturalarını ne zaman ödeyeceğini, markete alışverişe götürmek üzere onu evden ne zaman alacaklarını unutuyordu. Eleanor annesine sordu: – “Büyükannemin nesi var ? Eskiden çok düzenli bir insandı. Şimdi üzgün ve aklı karışık görünüyor ve her şeyi unutuyor.” Annesi: – “Büyükannen yaşlanıyor. Şimdi sevgiye her zamankinden daha…
10 yaşında bir çocuk pastaneye girdi. Garson kız yanına geldi… Çocuk sordu: – Çikolatalı pasta kaç lira? – 50 cent… Çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı. Bir daha sordu: – Peki dondurma ne kadar? – 35 cent, dedi garson kız sabırsızlıkla… Dükkanda yığınla müşteri vardı ve kız hepsine tek başına koşuşturuyordu. Bu çocukla daha ne kadar…
Arkadaşım Gayle dört yıldan bu yana kansere karşı yaşam mücadelesi veriyordu. Diğer arkadaşlarımla birlikte onu ziyarete gittiğim bir gün çocukluk düşlerimizden söz ediyorduk. Gayle başını pencereye doğru çevirdi. Gözleri çok uzaklarda, sesi sitem dolu “Ben, kumandalı, kırmızı bir oyuncak arabamın olmasını isterdim hep, ama doğum günümde ne istediğimi söylersem; dileğimin gerçekleşmeyeceği korkusuyla hiç kimseye söyleyememiştim…
Arkadaşım Gayle dört yıldan bu yana kansere karşı yaşam mücadelesi veriyordu. Diğer arkadaşlarımla birlikte onu ziyarete gittiğim bir gün çocukluk düşlerimizden söz ediyorduk. Gayle başını pencereye doğru çevirdi. Gözleri çok uzaklarda, sesi sitem dolu “Ben, kumandalı, kırmızı bir oyuncak arabamın olmasını isterdim hep, ama doğum günümde ne istediğimi söylersem; dileğimin gerçekleşmeyeceği korkusuyla hiç kimseye söyleyememiştim…
