6. HADİS: CENNETTEN GAFİL OLMAK

6.NOLU HADİS: CENNETTEN GAFİL OLMAK

Ebû Hüreyre’den (r.a.) rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

“Kendisinden (sakınılmasına rağmen) sakınanların uyuması bakımından cehennem gibisini; (arzu edilmesine rağmen) arzu edenlerin uyuması bakımından da cennet gibisini görmedim.” [6]

Cehennemden kaçan, cenneti isteyen kimse gönlünün istediği gibi uyumayıp, gaflet uykusunu terk etmesi gerektir.

[6]: Hasendir.

Hadisin bulunduğu kaynaklar şunlardır: Tirmizî, Cehennem 10; Beyhakî, Şuabü’l-Îmân, 1, 351; İbn Receb el-Hanbelî, et-Tahvîf mine’n-Nâr, Beyrut, tsz, S. 14; Münâvi, Feyzü’l-Kadir, V, 446; Albânî, Silsiletü’s-Sahiha, II, 636; a.mlf, Sahihu Câmii’s-Sağîr, 1, 1056; a.mlf., Sahihu’t-Tergîb ve’t-Terhib, III, 244.

HİKÂYE

Mansur b. Ammar hikâye eder: Bir gece sabah oldu sanarak dışarı çıktım. Henüz sabahın olmadığını görünce, bir kapı önüne oturdum. Evin içinden birisi dertli dertli ağlayarak şu duâyı ediyordu:

“İlâhî! Çok günah işledim, kendime yazık ettim. Amacım senin sözünü sınamak değil. Kendi nefsime yenik düştüm. Hem gördüm ki ne kusur işlesem, sen bir şey yapmazsın; senin settarlığına mağrur oldum. İşlediğim günahları cahilliğimden İşledim. Yanıldığımı şimdi anladım. Bana azab etsen halim ne olur? Vay bana, vay bana. Ya Rabbi! Kullarına sıratı geçmelerini emrettiğin gün; kimisi cehenneme düşücek, kimisi cennete geçecek. Acaba ben miskin hangisinde olurum?”

Bu iniltiyi işitince kalktım kapıya yaklaştım. Kur’ân-ı Kerîm’den cehennem âyetlerinden bir âyet okudum. Bir kez âh etti ve iniltisi kesildi. Ben, “Acaba noldu ki avaz kesildi?” diye merak ettim. Evin nerede olduğunu iyice belledikten sonra gittim. Sabah olunca geldim. Baktım ki bu kapı önünde bir cenaze var. Onun için kefen dikiyorlar. Bir kadın da ağlayarak eve girip çıkıyor. Kendisine:

“Hizmet ettiğiniz kişi kimdir?” dedim. Bana:

“Git zahmet verme.” dedi.

“Garip kişiyim. Bana ondan haber ver.” dedim.

“Vallahi! Eğer garip olmasaydın söylemezdim. Bu ölen oğlumdur. Peygamber soyundandır. Gece olunca namazgâhında sabaha kadar ağlardı. Gündüzün kazandığı bir şeyi miskinlere verirdi. Bu gece kapıya bir kişi geldi, cehennem âyetlerinden bir âyet okudu. Onu işitince katlanamadı. Ağlaya ağlaya düştü ve canını Hakk’a teslim etti.” dedi.

Ben de kendisine:

“Ey Hanım! Oğlun cennete girdi. Çünkü Allah korkusundan ağlayan cehenneme girmez. Bu halde canını teslim eden cehenneme girer mi? Allah’a şükret.” dedim.
 

________________________
Kaynak: Erzurumlu Darir Mustafa Efendi, “100 Hadis 100 Hikaye”, Doç. Dr. Selahattin Yıldırım, Dr. Necdet Yılmaz, Darülhadis, İstanbul/2007.
Hazırlayan: Kerim Melleş, www.hikayearsivi.net