– Gidiyor musun?
– Evet, artık zamanı geldi.
– N’olur, biraz daha kal!
– Gitmeliyim.
– Ama ben gitmeni istemiyorum.
– Şartları biliyorsun, gideceğim!
– Ya ne şartı! Sen benim canımsın. Seni nasıl bırakabilirim?
– Lütfen zorlaştırma…
– Gitme!
– Yalnız gitmeyeceğim ki almaya gelecekler…
– Ne farkeder! Benimle olmayacaksın ki…
– Alışmalısın.
– Ben sensiz yapamam anlamıyorsun yaşayamam!!
– Bu kadar üzülme ne olur ben de üzülüyorum…
– Kaç yıl beraberdik seninle! Herşeydik… Bir bütündük. Şimdi çekip gidiyorsun ve bana üzülme diyorsun!..Saçmalama..
– Benim elimde olan birşey değil ki!
– Beni sevmiyor musun?
– Tabi ki seviyorum…
– Gitme o zaman.
– Çağırıyorlar…
– Yalnız kalacağım
– Ben de sensiz…
– Sensiz olamam anla beni ne olur yalvarırım.
– Sen de beni anla!
– Bir hiç olurum sen gidince eririm biterim.
– Zorundayım, gitmek zorundayım..Geldiler..
– Hemen mi? Hiç mi şansım yok? Dur gitme!.. CANIM!.. GİTMEE… Ah ÖLÜRÜM SENSİZ ÖLÜ—
Doktor Bey!
– ÜZGÜNÜM EFENDİM MALESEF KURTARAMADIK 🙁
Gönderen: Rabia
OKUDUN
0%
TEBRİKLER… Bu hikâyeyi sonuna kadar okudun.

BU HİKAYEYİ OKUYANLAR ŞUNLARI DA OKUDU