Kurabiye Hırsızı

   Havaalanındaki dükkandan bir kitap ve bir paket kurabiye alıp, kendisine oturacak bir yer buldu.Kendisini kitabına öyle kaptırmıştı ki, yine de yanında oturan adamın olabildiğince cüretkar bir şekilde aralarında duran paketten birer birer kurabiye aldığını gördü.Ne kadar görmezden gelse de.

   Bir taraftan kitabını okuyup, bir taraftan kurabiyesini yerken, gözü saatteydi. “Kurabiye Hırsızı”yavaş yavaş tüketirken kurabiyelerini, kulağı saatin tik tak larındaydı.Ama yine de engelleyemiyordu tik tak lar sinirlenmesini…

   Düşünüyordu kendi kendine, “Kibar bir insan olmasaydım, morartırdım şu adamın gözlerini!” Her kurabiyeye uzandığında, adam da uzatıyordu elini…

   Sonunda pakette tek bir kurabiye kalınca “Bakalım şimdi ne yapacak?” dedi kendi kendine. Adam, yüzünde asabi bir gülümsemeyle uzandı son kurabiyeye ve böldü kurabiyeyi ikiye. Yarısını kurabiyenin atarken ağzına, verdi diğer yarıyı kadına.

   Kadın kapar gibi aldı kurabiyeyi adamın elinden ve “Aman Allah’ım, ne cüretkar ve ne kaba bir adam, üstelik bir teşekkür bile etmiyor!”

   Anımsamıyordu bu kadar sinirlendiğini hayatında.Uçağının kalkacağı anons edilince bir iç çekti rahatlamayla…Topladı eşyalarını ve yürüdü çıkış kapısına…Dönüp bakmadı bile “Kurabiye Hırsızı” na…

   Uçağa bindi ve oturdu rahat koltuğuna. Sonra uzandı, bitmek üzere olan kitabına…

   Çantasına elini uzatınca, gözleri açıldı şaşkınlıkla…

   Duruyordu gözlerinin önünde bir paket kurabiye!..

   Çaresizlik içinde inledi, “Bunlar benim kurabiyelerimse eğer; ötekiler de onundu ve paylaştı benimle her bir kurabiyesini!”

   Özür dilemek için çok geç kaldığını anladı üzüntüyle. Kaba ve cüretkar olan, “Kurabiye Hırsızı” kendisiydi işte.