Göçebe Arap Ve Resul-i Ekrem (S.A.V)

   Resul-i Ekrem (s.a.v), sonra onu eve götürerek bir yardımda bulundu. Bu arada Arap, Resül-i Ekrem (s.a.v)’in durumunun, şimdiye kadar gördüğü reis ve devlet adamlarının durumuna benzemediği, onda mal ve mülkün toplanmamış olduğuna yakından şahid oldu.

   Göçebe arap razı oldu ve teşekkür etti. O zaman Resül-i Ekrem (s.a.v) ona şöyle buyurdu: “Camide ashabın ve dostlarımın öfkelenmesine sebep olan çirkin ve uygunsuz sözler söyledin. Onlardan sana zarar gelmesinden korkuyorum. Fakat şimdi yanımda teşekkür edici cümle söyledin, acaba aynı cümleyi, sana olan öfkelerinin ve rahatsızlıklarının aradan kalkması için cemaatin huzurunda söylemen mümkün müdür? Arap, “bir sakıncası yok” dedi.

   Ertesi gün Arap, mescide geldiğinde oradaydılar.

   Resül-i Ekrem (s.a.v) cemaate döndü ve buyurdu :

   – “Bu adam bizden razı olduğunu söylüyor. Öyle mi?

   Arap : Öyle dedi. Peygamberle yalnız olduğu zaman söylediği teşekkür cümlesini tekrar etti. Allah elçisinin ashabı ve dostları gülümsediler.

   O zaman Resül-i Ekrem (s.a.v), cemaate dönerek şöyle buyurdu :

   – “Ben ve bu gibi adamların misali, devesi ürküpte kaçmakta olan bir adamın misaline benzer. Olayı görenler deve sahibine yardım etmek tasavvuruyla bağırarak devenin arkasından koşarlar. Bunu gören deve, daha çok ürküp daha çok kaçar. Devenin sahibi halka bağırarak: “Kimsenin deveme bir şey yapmasını istemiyorum” der, “Devemi hangi yolla terbiye edeceğimi kendim daha iyi bilirim.”

   “Eğer dün sizi serbest bıraksaydım, şüphesiz ki bu bedbaht Arap öldürülürdü -Ve ne kötü halde öldürülmüş olurdu! Kafir ve putperestlik halinde – fakat size mani oldum ve bizzat yumuşaklıkla onu terbiye ettim”[1]

   [1]– Kuhlül- Basar S.70