Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi köklenmeli hayatında; sen, her daim onun orada durduğunu hissetmelisin. İhtiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına saklanabilmelisin. Kucaklamalı seni güvenli kolları …
Dalları bitkin başına omuz, yaprakları kanayan ruhuna merhem olmalı… En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin; gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz…
Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü eğip bükmeden söylemeli, yanlış anlaşılmayacağını bilmeli. Alkışlandığında değil sadece, asıl yuhalandığında yanında durup koluna girebilmeli. Övmeli alem içinde, baş başayken sövmeli ve sen öyle güvenmelisin ki ona, övdüğünde de sövdüğünde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin, “hak ettim” diyebilmelisin.
Teklifsiz kefili olmalı hatalarının; Seni senden iyi bilen, sana senden çok güvenen bir sırdaş… Gözbebekleri bulutlandığında yaklaşan fırtınayı sezebilmelisin. Ve sen ağladığında, onun gözünden gelmeli yaş…
OKUDUN
0%
TEBRİKLER… Bu hikâyeyi sonuna kadar okudun.

ALLAH(C.C) INSANIN EN YAKIN DOSTUDUR. INSANLARDAN BÖYLE ŞEY BEKLEMEK BIR APTALLIKTIR.
çok güzel anlatılmış dost’un nasıl olması gerektigi… teşekkürler
bi zamanlar böyle bi dostum vardı…herşeyimizi paylaşmıştık…şimdi bıraktı beni yolun tam ortasında bi başıma…
her insanın hayatında olmalı böyle bir dost…
çok süper abi ya salih aşkım sen i seviyorum
bir dost
herkes bunu yapamaz işte ben bunu yaparım ama o yok o oLMAdan da olmaz o dost olmak istiyoR ben ise onu deliler gibi seviyorum onun için bütün gözyaşlarımı akıtırım yeterki o ağlamasın BİTANEM SENİ SEVİYORUM (TRABZON)
Selam dostum!
oku bakalım kadimim