Bir Bardak Su

    Beni en çok etkileyen, düşündükçe içimi sevgiyle dolduran en güzel aşk hikayesi bir erkek arkadaşımın düğününde bizzat şahit olduğumdur.

    Yıllar önce Pendik civarında bir düğün salonundaydık. Kanımca bu olayın kahramanları  olan karşı masamızda elele oturan, birbirlerine sevgiyle bakan o çok sevimli genç kız ile erkek düğünün kız tarafından olmalılar.

    Herkes gibi onlar da ortama uyup dansta ettiler, halay da çektiler. Ancak benim dikkatimi çeken, yıllardır gözlerimden gitmeyen şey kız su içmek için  elini şişeye uzattığında erkek ( sevgilisi miydi, eşi miydi bilmiyorum) suyu plastik bir bardağa koydu. Nasıl evladını taparcasına seven bir anne sevgiyle dolu bakışıyla, bebeğine elini yavrusunun çenesinin altına koyarak su içirir , – bu arkadaşımız da aynen işte böyle yaparak- kıza suyu içirdi. Sonra da peçeteyle ağzını sildi.

    Olayı fark edenler, – ben de dahil- şaşkınlıkla onlara bakarken onlar kimsenin farkında olmadan birbirlerinin gözünün içine sevgiyle bakıp, gülümsüyorlardı.

    O bakışlarındaki sevgiyi, ışıltıyı; o  dudaklarındaki gülümsemeyi o günden beri unutamadım. Ömrüm oldukça da unutacağımı sanmam.

    Muhtemelen, aralarında, başlarından geçen bir olay sonucu böyle bir espri oluşmuştu. Kız, o erkeğin kendisini bir annenin bebeğini sevdiği gibi sevdiğini, koruduğu gibi koruyacağını, kalbini asla kırmayacağını biliyor olmalıydı. Erkek de bir bebeğin annesine olan sevgisini dünyalara bile  değişmeyeceğini…

Gönderen: Mesut Akyol