⏱ Kısa Okuma
💬 Yorumlanan 🔥 Popüler
💬 Yorumlanan 🔥 Popüler
🗓 30 Haziran 2004
A-
A+
Bir gün uyuyordum. Hava çok güzeldi ve serin bir rüzgar esiyordu, ben de o serinlikte dalmış uyukluyordum. Bu sırada meşe ağacına boz renkli bir güvercin konmuştu. O güzel güvercin beni çağırıncaya kadar öylece kalmışım.
Uyandığımda güvercin güzel güzel ötüyor, bu ötüşlerle ağlayıp duruyordu. Eğer o ağlamaya başlamadan ben ağlamaya başlasaydım, sevgimden feryat edip dursaydım, pişman olmaz, teselli bulurdum. Fakat ne fayda ki o benden önce ağlamaya başladı, beni de ağlattı.
Düşündüm ki fazilet bu işe ön ayak olandadır.
🏆
OKUDUN
OKUDUN
0%
TEBRİKLER… Bu hikâyeyi sonuna kadar okudun.
ETİKETLER
ağacına ağlamaya ağlayan çağırıncaya dalmış esiyordu güvercin güzel güzeldi kalmışım konmuştu mevlanadan ötüyor öylece renkli rüzgar serin serinlikte sırada uyandığımda uyukluyordum uyuyordum
gerçekten çok güzeldı.
gerçekten güzeldi açıkcası beğendim
ille de gözler yaşarmak zorunda mı?(benim ki yaşarmıyo da) onun yerine hiç uyumasak daha mantıklı olmaz mı??
Gözler yaşarmadıkça gönülde gökkuşağı açmaz!..
bence de:))
ne mutlu kalben gözyaşı dökenlere.ne mutlu gönlü bereketle dolanlara.